Ien ma racje...

Przyjrzałam mu się. Był to mały wilczek. Futro w niektórych miejscach było bardzo kolorowe, ale teraz wyraźnie zmoczone i ubłocone.
- Po co mi każesz wychodzi do jakiegoś szczeniaka?! -warczę pod nosem.
"W pobliżu jest jego wataha"
-Widzę, że życzysz mi śmierci - mruknęłam
"Możliwe"
Westchnęłam głęboko i podeszłam do młodego basiora.
- Cześć mały, zgubiłeś się? - zagadałam go. Może faktycznie Ien ma racje... Przydałoby się schronić wśród innych wilków. Szczególnie gdy jedzenie coraz trudniej jest złapać.

---------------------------------------------------------
A więc... Ekhem... Dysiu wybacz, że tak późno, ale sama wiesz jak jest z moim Internetem >~<
Przerwijmy tą ciszę! xD

Takie małe.

 Jakie śmieszne.

 Nie pełza po ziemi, jak inne karaluchy, tylko trzepoczą malutkimi skrzydełkami. Nie chowają się w cieniu, a lgną do blasku księżyca. Ale, po co? Dlaczego, gdy same iskrzą się, jak małe słoneczka? Jaki ich sens i starania by sięgnąć gwiazd? Czyżby nie wystarczało im to, co mają?

 Jednak tam tylko czeka ich zguba. Niemożliwe, by coś tak małego i delikatne mogło sięgnąć niebo. Zginie, zanim doleci. Tu w sumie też.

- Zostaw je.-  otwierałem już paszcze, by pochwycić drobinki, jednak czyjś głos przebił się przez mój umysł, wytracając mnie z równowagi. Błądziłem wzrokiem po szuwarach, szukając Jego, jednak nie mogłem nic dojrzeć. Wiatr tylko delikatnie szargał trawę.- Zostaw je. Bo tobie też będzie tak świecił tyłek.- głos znowu przemówił, jednak tym razem był przepełniony, czymś w rodzaju drwiny.

- Co!?- odskoczyłem, jak oparzony przez przypadek potykając się o coś. Runąłem, na swój tyłek, strasząc szybujące nad polaną świecące istotki, które zbiły się wyżej tak, że już nie byłem w stanie ich sięgnąć.

- Głupiś!- zasyczał ponownie głos i tuż przed nogami zaczęła się formować, jakaś postać. Na początku pojawiły się niewyraźne białe plamy, które po chwili ułożyły się, tworząc sporej wielkości węża z czerwonym szalikiem i zawieszonym na nim dzwoneczkiem, który cicho zabrzęczał, gdy ten odwrócił się w moją stronę. Patrzył na mnie pustymi, szkarłatnymi oczami z gniewem wypisanym na pysku.

- Przepraszam.- zachichotałem cicho, gdy pojąłem, że o niego najpewniej się wywróciłem. Starałem się nie śmiać. Naprawdę próbowałem, jednak widząc Jego grymas, po prostu nie mogłem się powstrzymać. Znowu nazwie mnie durniem.

- Żartowałem.- westchnął zrezygnowany, a ja jak trafiony piorunem rozwarłem paszcze, patrząc się na niego pytająco. Wąż chlasnął jęzorem i znowu jego czoło się zmarszczyło w geście gniewu.- Nie patrz na mnie, jak ciele na malowane wrota! Mówię, że żartowałem z tym świeceniem. To są świetliki. Nic takiego nie wywołują. Są po prostu bezużytecznym robalstwem.

 Uśmiechnąłem się do niego, kiwając głową. Wąż prychnął pod nosem, coś o tym, że wyglądam, jak klaun z tym uśmieszkiem, ale nie chciałem go słuchać teraz. Później się wypytam, co to takiego ten „klaun”. Popatrzyłem na niebo, na którym jeszcze przed chwilą latało pełno świetlików, a teraz tylko nieliczne, gdzieś szybują, ale i tak za chwile nikną czy to w trawie, czy na niebie.

- Czyli mogę je zjeść?

- Ta..- odparł, jakby od niechcenia, jednak i tak przypełzł do mnie i nawet spojrzał na niebo.- Ale żadnego już nie ma.

- Nie szkodzi.- podniosłem się z ziemi, strzepując z zadka liście. Gad popatrzył się na mnie pytająco, jednak powstrzymał się od złośliwego komentarza.- Następnym razem je złapię. Dla ciebie też.

- Kpisz, Idioto! Przydałbyś się w końcu na coś i upolowałbyś na przykład sarnę, albo zająca, a nie jakieś robactwo! Jeśli miałbym na to ochotę to bym już dawno cię uchlał w tyłek!- warknął, jednak ja już kawałek dalej szamotałem się z wysoką trawą, biegnąc w stronę lasu. Kątem oka dojrzałem, jak sylwetka węża pomału rozpływała się, by po chwili całkowicie zniknąć. I zostawić mnie całkowicie samego.

~*~

Coś krótkiego, coś małego, ale jest. c:

Psychiczne mary

*Music*

-I?

-Co? I jak Io, jesteś tak dumna, że nie dostrzegasz prawdziwej siebie! Myślisz, że ktoś Cię
tu lubi? Nie! Jesteś takim samym wyrzutkiem, tak jak byłaś w swojej rodzinnej watasze!

Czarny cień zadrwił szyderczo, otwarł uzębiony pysk i oblizał krzywe zębiska.

- Zamknij się! – Warknęła Io. Walnęła łapą z całej siły w ścianę lodowatej jaskini. Niebieskie pazury pozostawiły cztery rysy.

-Ha! Cóż za tępota! Chce zabić to, co już martwe!

Chichot innych cieni odbił się od skał.

-Zamknijcie swoje krzywe pyski!

Cisza zawiała niczym delikatny, wiosenny wiatr, lecz nie potrwała długo. Kolejny krzykliwy głos cienia wypełnił jaskinię.

- Nie denerwuj się moja droga. Taka ślicznotka powinna zdawać sobie sprawę, iż...

- CISZA!

Zdyszana Io próbowała złapał oddech. Rozejrzała się w około. Nikogo nie było. Ani wilka, ani czarnej, kościstej zmory. Żadnego głosu.

-Takie mądre, a pochowały się niczym króliki – mruknęła do siebie czarna wilczyca. Wypełniła lodowatym powietrzem płuca, aby uspokoić rozchwiane zmysły. Powtórzyła tę czynność kilka razy. Otwarła swoje ślepia i omiotła lodowatym wzrokiem grotę. Była pustka, ale nadal wyczuwała obecność mrocznych cieni. Westchnęła i ruszyła w stronę jeziora Darlendor. Zimne górskie powietrze zatrzepotało grubym, czarnym futrem Io. Nadchodziła surowa Zima i bardzo ją to cieszyło, gdyż
w końcu będzie mogła swobodnie używać swoich diabelskich sztuczek. Jej Pani i władczyni już niedługo okryje swoją lodowatą wspaniałością te kolorowe i nazbyt gorące krainy.

- Nie rób sobie takich wielkich nadziei!

- Oo tak, oo tak!

- Pani nasza i władczyni nie zawsze jest łaskawa dla swych dzieci. To istna Morderczyni.

Morderczyni, morderczyni

- Nie ma w niej uczuć

-Zapomnij

- Zamknijcie się!

-Ha, nie myśl, ze tak prędko się nas pozbędziesz!

- Jesteśmy Tobą,..

- A ty nami…

Io napięła mięśnie nie mogąc dłużej wytrzymać tych wszystkich obelg o jej osobie,
a co za ty idzie także o Lodowatej Wspaniałości jej Władczyni.  Jeszcze raz wzięła głęboki
i oczyszczający wdech i trochę uspokojona ruszyła w dalszą podróż.

- Nie ignoruj nas!

- My i tak wrócimy!

- Jak nie teraz, to w następnym życiu! – kobiecy głos morderczyni jeszcze długo kołatał
w głowie Io. Przystanęła lekko zszokowana.

- A więc to moja kara? Trzy czarne widma z morderczą przeszłością… Przecież ja też jestem morderczynią! Prędzej zostanę taką jak oni, niż Jej Lodowatość wyśle mnie do piekielnej otchłani.

Podniesiona na duchu Io Inaereth kontynuowała swą wędrówkę nad jezioro. Martwe widma wytrąciły ją z równowagi i nie pamiętała, w jakim celu się tam wybierała. Nie wiedziała też czy jakikolwiek cel sobie obrała w swojej jaskini. Rzadki to widok, zamyślona Io, która włóczy się, jakby nie wiedziała gdzie się znajduje.

***

- Quo vadis?

- Znowu ty?!

- Taaak, to jaa, ha! Ja Szczerbatek!

Io stanęła jak rażona piorunem. Odwróciła się i spojrzała w czarne, krzywe widmo morderczego wilka.

- To imię na pewno nie jest twym imieniem – warknęła.

- Oczywiście, że nie jest! Ten przygłup, wymyślił sobie to... aaał!

- Ona ma być nasza ofiara, nie koleżanką!

- Czy wy kiedykolwiek zostawicie mnie w spokoju – niebieskie oczy Io zalśniły, a na widma spadły gigantyczne sople lodu.

Chciała nas zabić swymi sztuczkami.

Jej cholerne, lodowate sztuczki!

Hehe…

- Ze mną nikt nie wygra – wilczyca odwróciła się dumnie potruchtała w stronę tafli jeziora, aby zaspokoić pragnienie.

 -Już przegrałaś!  - odparł mroczny głos wilczycy-widma.

- Tylko się nie utop, gdy spojrzysz w zwierciadło Derlendor! – szyderczy śmiech jeszcze długo wypełniał umysł Inaereth, a powietrze drżało od szyderczego śmiechu martwych istot.

- Niby, dlaczego miałabym się…

Io Inaereth zgłębiła swoje niebieskie ślepia w wody Jeziora. Jej okrzyk przerażenia, był tak lodowaty, a jednocześnie tak przerażający, iż wszystkie ptaki czmychnęły z koron drzew w górę, szarego nieba.

- Io!  - zdało się słyszeć wołanie równie przerażonej i zaskoczonej Nivess. – Io, co się stało?

-Nienawidzę was! Zostawcie mnie! –warknęła doprowadzając do rozpaczy nie tylko siebie, ale również resztę stworzenia.

Zwierciadło Derlendor zaczęło zamarzać. Mroźne podmuchy wiatru zerwały gałęzie i liście,
a bezradne ptaki, padały na ziemie, niczym martwe muchy pozostawiając krwawe ślady,
na zamarzającym świecie.

I cisza.

A spokoju nie zmącił nawet oddech poranka.

Deszcz, wszędzie deszcz~Shadow

Pani Artilay bardzo dokładnie pokazała mi tereny watahy. Minęło już kilka tygodni od mojego przybycia i już bardzo swobodnie poruszałem się po tym terytorium. Właśnie szedłem, a raczej skakałem wśród kałuż powstałych poprzez lejący cały dzień jak z cebra deszcz, kiedy spośród zapachów żyznej ziemi oraz odżywionych kwiatów otaczającego mnie zewsząd wyczułem coś dziwnego. Gdy odwróciłem się w tamtą stronę skąd dobiegała woń, smagnęła mnie po pyszczku struga deszczu i ostry wiatr. To już nie było takie przyjemne, jednak ciekawość zwyciężyła i mimo ściany ostrych niczym igły kropel zacząłem brnąć w stronę nieznanego zapachu. Po kilku minutach walki z żywiołem (która nawet mnie bawiła) dotarłem do małej polanki, nie było na niej drzew które by choć trochę tamowały deszcz, i tu padać on szczególnie natarczywie. Na środku polanki... I to mnie aż zamurowało, stała obca... Wilczyca.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ja jak zwykle do Bloggerci króciutko piszę, mam nadzieje że odpiszeee~

Wielki łaskawca się znalazł

Mieliście kiedyś tak, że leje deszcz, jest zimno, a wy leżycie w miarę ciepłej i suchej jaskini i chcecie najlepiej przespać cały dzień aż tu nagle w twojej głowie rozlega się wesołe "WITAM I DZIEŃ DOBRY BARDZO"? Ja niestety tak... Najpierw to zignorowałam. W końcu Ien, to jednak Ien. Ale musiała dołączyć do tego reszta tego szkaradztwa co zwie się duchami i siedzi w mojej głowie. Warcząc pod nosem wstałam po kilku głośnych "RUSZ TEN ZAPCHLONY ZAD", czyli jak na nich i tak miłych słowach.
"Yumediv"
-Co? -zapytałam niezbyt cierpliwie.
"Wilki"
-O co wam zaś chodzi?-ziewnęłam w trakcie mówienie niewyspana"
"No Wilki idą tępoto!"-to zdecydowanie był głos Ien'a.
-I?
"I rusz do nich dupe!"-znów ten strasznie miły głosik.
-Po co?
"Bo tak mi się podoba!"
Prychnęłam tylko na te słowa i ruszyłam głębiej w jaskinię.
"To nie w tą stronę debilu!"
-Tam jest zimno. Ja tam nie idę.
"Jakbym mógł to bym poszedł za ciebie, ale jak wiesz nie mogę!"
-Wielki łaskawca się znalazł...-mruknęłam pod nosem, ale zrezygnowana wyszłam na tą ulewę. I co? I nie było żadnych wilków!
"Nie bądź niecierpliwa"
-Pff...
Usiadłam na ziemi moknąc coraz bardziej. Nie czekałam jednak długo. Po chwili z lasu wyszedł wilk.
"A nie mówiłem?"
-Spadaj- odpowiedziałam krótko i spojrzałam w stronę przybyłego.

- - - - - - - - - - -

A więc tak krótko, zwięźle i na temat...

Oto moje pierwsze opowiadanko.

Jak do tąd nie było Internetu, czasu i weny...

Chciałby ktoś być tym (nie)szczęśliwcem?

Ja grzecznie poczekam....

 

~Yumediv~

Kto ma zamilczeć?

   Ponownie zamknęłam ślepia, otaczając się w teraz już wszechobecnej ciemności. Pomimo to, czułam i słyszałam. Czułam na sobie dotyk wiatru. Czasami zbyt natarczywy, szarpiący śnieżne futro, jednak po chwili znów delikatny i subtelny. Słyszałam jego świst, głośne wycie rozchodzące się echem po lesie, pełznące między drzewami i zahaczające o słabe liście, które z upływem sekund dotykały zmarzniętej już ziemi. Prowadzona zmysłami wiedziałam już, że na terytorium Luminous kryje się kolejny przybłęda zapewne szukający kłopotów.
A może nie tylko kłopotów? Nashi, nie wszyscy są wrogo nastawieni do reszty świata. Nie każdemu zależy na kłopotach. Może po prostu chcą się zaprzyjaźnić? 
- Milcz! - warknęłam, gwałtownie otwierając ślepia. Przerwałam gęstą ciszę panującą w jaskini, którą oprócz mojego krzyku zakłóciło kolejne, zawodzące wycie wiatru. Poczułam dziwny paraliż, przypomniawszy sobie o obecności nowo poznanej wilczycy. Zamilkłam szybko, obdarowując ją ukradkowym spojrzeniem.
-...Ktoś znowu buszuje po Luminous. Lepiej się tym zająć. Kto wie, kim jest to stworzenie - powiedziałam bez mniejszego zająknięcia się, chcąc zamaskować tamtą sytuację. Pewność siebie znów wróciła do mnie, a ja sama jakby zupełnie nic się nie stało - wstałam z miejsca i podążyłam w stronę wyjścia z jaskini. Arayiva przyjrzała mi się uważnie, jednak nie skomentowała mojego zachowania, ani nie zadawała zbędnych pytań. Byłam jej za to wdzięczna. Nie miałam ochoty w tym momencie nic mówić, ani nikomu mówić. Chciałam jedynie sprawdzić tereny. Również z ciekawości... Kogo mogłabym przyjąć do Watahy, a komu rozszarpać pysk.
- Nadal to czujesz? - spytała po dłuższej chwili milczenia. Kiwnęłam jedynie łbem, schodząc po stromym zboczu góry, uważając przy tym, aby przypadkiem nie skręcić kończyny.
- Wciąż to czuję. I jestem ciekawa wyjaśnień tego kogoś - mruknęłam, po czym dodałam. - Twoje wyjaśnienia na szczęście były nader dobre.
- Owszem, były - skwitowała, zeskakując na stały ląd. - Nie wiesz, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła?
- Wiem. Chociaż mi nic już nie pomoże.


~NIVESS~

Krótko, ale coś na rozruszanie. Wiem, wiem, nic nowego nie wnosi, ale czekam na ruch TEJ osoby, która ma napisać xD
Wstajemy, nie lenimy się. Mam nadzieję, że szkoła nie wyżarła nam wszystkich pokładów weny i czasu :P

Spotkanie nad rzeką, czyli kim są rodzice.

Promienie słoneczne przebiły się przez liście drzew oświetlają moje oczy i nie dając kontynuować drobnej drzemki. Przyciągnęłam się leniwie i podniosłam z ziemi. W głowie dalej miałam rozmowę z Nivess. Czemu nie chciała dojść do zgody? Ptaki ćwierkały w okolicy. Ogarnęłam polanę wzrokiem. W końcu ruszyłam przed siebie. Przedarłam się przez krzaki uważając na pióra, żeby żadnego nie wyrwać. Raz mi się już to zdarzyło i nie chciałam tego powtórzyć. Mijałam drzewa szukając choćby najmniejszego zajęcia. Nie wędrowałam długo, gdy dotarłam do rzeki. Uśmiechnęłam się i zmieniłam kierunek mojego spaceru. Teraz maszerowałam wzdłuż wody. Raz po raz brodziłam po brzegu, gdy upał dawał się już we znaki. Nagle zauważyłam przed sobą szarą kulkę pochodzącą do wody.
Wędrowałem już tak kilka dni, bez wody ani jedzenia. Przepotwornie chciało mi się pić, a brzuch skręcał mi się z głodu. Gdy zobaczyłem rzekę natychmiast bez namysłu podszedłem i zanurzyłem pysk w wodzie. Woda naokoło natychmiast zamigotała tęczowym blaskiem gdy tylko zetknęła się z moim pyszczkiem, jednak przyzwyczaiłem się do tego i nie zwracałem na to uwagi.
Po cichu podchodziłam do nieznajomego. Po chwili zdałam sobie sprawę, że to szczenie. Jego futro było dość ciekawe. Gdy podeszłam już bardzo blisko byłam pewna, że zauważył moją obecność.
-Hej mały. Co tu robisz sam?- spytałam łagodnie z uśmiechem.
Wzdrygnąłem się i natychmiast wyjąłem ociekający wodą pyszczek z rzeki. Woda wróciła do normalnego stanu. Stała przede mną starsza wilczyca. Prawdę mówiąc nigdy nie widziałem innego wilka.
- Dzień dobry proszę pani... - przywitałem się grzecznie - Ja chciałem się tylko napić.
-Pij spokojnie. Nic ci nie zrobię.- Powiedziałam spokojnie i usiadłam na ziemi dalej obserwując młodego.-Każdy ma prawo do wody. Zwłaszcza w taki upał.
Niepewnie zanurzyłem pysk w wodzie wciąż obserwując wilczycę. Nie miała ogona, ale za to piękne granatowe pióra. Były da mnie trzy razy piękniejsze niż jakikolwiek ogon! No może nie widziałem w życiu innego wilka...
Po chwili obserwacji wilczka skierowała wzrok na płynącą rzekę. Ciekawiło mnie co taki malec robi sam w lesie. Za pierwszym razem zdawało mi się, że się zgubił. No, ale rodzice raczej staraliby się go znaleźć jak najszybciej. Nie mam pojęcia. Może później go spytam. Kątem oka ponownie zerknęłam na szarego.
Gdy już się napiłem, otarłem ociekający wodą pysk i powiedziałem 
-Jestem Shadow, miło mi poznać
-Artilay Anara Dalrua III- Powiedziałam szybko.-Dla znajomych Artilay albo Arti. Mi również miło. Co tu robisz sam?
- Chciałem się napić wody - powtórzyłem, nie do końca rozumiejąc pytanie.
-To już wiem. Chodzi mi o to czemu jesteś tu sam. Gdzie twoi rodzice?-Spytałam precyzując pytanie.
-Rodzice....? - zapytałem przekrzywiając zdziwiony łepek. Coraz mniej rozumiałem o co chodzi wilczycy - Kto to taki....?
-....- Zapowietrzyłam się próbując znaleźć odpowiednie słowa.-Rodzice to ktoś taki...-urwałam próbując sobie przypomnieć moich.
Nie wiedziałem że inne wilki są aż takie dziwne. Mój mózg działał na najwyższych obrotach, a i tak nie wiedziałem o co jej chodzi. Nadal z przekrzywionym łebiem wpatrywałem się w nią uważnie.
-Opiekują się swoimi dziećmi. Uczą swoje pociechy samodzielnego życia. Jak polować czy używać mocy. Wychowują nas póki nie dorośniemy i nie założymy własnych rodzin. Kochają nas zawsze i starają ustrzec od złego. Gdy popełnimy błąd często doradzą jak to naprawić. Czasami zdaża się, że czegoś nam zabronią, ale tylko dla naszego dobra...-Mówiłam przypominając sobie jak wychowali mnie rodzice. Wiele wspomnień było szczęśliwych. Jednak zdarzały się też negatywne. Zdarzały się kłótnie, a także zabawy.
Nie zrozumiałem połowy jej wypowiedzi, ale... 
- Chyba fajnie by było mieć rodziców... - mruknąłem.
-Bardzo fajnie.-Spojrzałam mu w oczy. Czyli spotkałam sierotę.-Nie masz rodziców?
-Hm... - mruknąłem w pełnym zamyśleniu - Jest pani pierwszą osobą którą spotykam więc... Nie, raczej nie.
-Pierwszą?- zdziwiły mnie jego słowa. Jak można nikogo nie spotkać.-Mniejsza. Chcesz iść ze mną na polanę mojej watahy?-spytałam po chwili.
-Watahy? - zapytałem a oczy (jeżeli to w ogóle możliwe) poszerzyły mi się jeszcze bardziej ze zdumienia.
-Uhh.-Jęknęłam zaskoczona brakiem wiedzy młodego. Wstałam z ziemi.-Choć wytłumaczę ci po drodze.
W sumie co mi tam, pomyślałem, i potruchtałem za wilczycą
-Wataha to grupa wilków. Zazwyczaj działają one razem. Taka zgrana grupa.Mają hierarchię, ustalaną na samym początku założenia.-Zaczęłam tłumaczyć. Wpatrywałam się przed siebie rejestrując nawet najdrobniejszy ruch gałęzi.
-Hm.... Jest więcej innych wilków...? - powiedziałem z uznaniem w głosie, dla wiedzy wadery.
-Na razie jestem tylko ja. Ale jestem pewna, że niedługo dołączy do mnie więcej osób. -Stwierdziłam z pewnością.-Chociaż niedaleko jest moja siostra. Nazywa się Nivess i ma własną watahę.
-oo... - mruknąłem machając ogonkiem w rytm kroków. Nie wiedziałem zbytnio co powiedzieć, więc milczałem. Nagle głośno zaburczało mi w brzuchu. Fakt, dawno nic nie jadłem...
-Jesteś głodny?- spytałam, gdyż burczenie jego żołądka dobiegło także moich uszu. Zatrzymałam się i spojrzałam na Shadowa.
Pokiwałem energicznie głową, a żołądek ścisnął mi się z głodu.
Rozejrzałam się po okolicy węsząc. Po chwili dotarł do mnie zapach zająca. A raczej kilku.-Choć i bądź cicho.-powiedziałam i ruszyłam w kierunku zwierzyny.
Cicho, i (znowu!) Nie wiedząc o co chodzi, niepewnie ruszyłem za panią Artilay.
Podeszłam do gęstych krzaków i delikatnie z nich wyjrzałam. Były tam. Dwa zające kręciły się po polanie. Naprężyłam mięśnie. 
-Patrz i ucz się.-powiedziałam cicho do młodego i skoczyłam na wybranego zająca. 
Nie zdążył zareagować i był już w uścisku moich kłów. Drugi uciekł. Zakończyłam szybko jego życie i położyłam na ziemi.
-Obiad podano.-powiedziałam żartobliwie.
Uśmiechnąłem się pełen podziwu.
-Mogę...?
-Jasne. Cały dla ciebie. Ja jadłam wcześniej.-Usiadłam na ziemi uśmiechając się.
Zaśmiałem się tylko i zabrałem się do zajadania. Było pyszne...
Spojrzałam na czyste jak łza niebo. Shadow był ma moje oko nieco nietypowy. Mało co wiedział i nie znał rodziców. Może o nich zapomniał? W każdym razie znalazłam go zanim padł z głodu. Ciekawe skąd jest..
Gdy już zjadłem (dosyć szybko mi to poszło) oblizałem się i podziękowałem wilczycy
-Nie ma za co młody.- Odpowiedziałam.-Idziemy dalej?
-A daleko jeszcze? - zapytałem kładąc uszy na boki
-Nie już blisko.-Powiedziałam i po kilku minutowym marszu zauważyłam krzaki, które udzielały polanę od lasu. Przedarłam się przez nie i stanęłam na skraju dużej polany.-Witam na polanie Watahy Kryształowych Serc.-Powiedziałam uroczyście.
-Ło... - rozejrzałem się. I mogę tu zostać?

Artilay i Shadow