Ogłoszenie

Witam wszystkie wilki, z tej strony Nivess. Chciałam krótko i na temat, aby nie rozpisywać się niepotrzebnie, toteż oświadczam, iż razem z Artilay zdecydowałyśmy zawiesić watahę na czas nieokreślony. Nie oznacza to, że Mystical Glen umiera na zawsze, a jedynie potrzebuje chwilowego momentu na zregenerowanie się - tak bym powiedziała. Przy okazji chciałam życzyć wszystkim udanych wakacji, aby nie ominęło Was słoneczko i abyście nie musieli myśleć o poprawkach :)

Mam nadzieje, że do zobaczenia.

Nivess/Nashi

Spotkanie nad rzeką, czyli kim są rodzice.

Promienie słoneczne przebiły się przez liście drzew oświetlają moje oczy i nie dając kontynuować drobnej drzemki. Przyciągnęłam się leniwie i podniosłam z ziemi. W głowie dalej miałam rozmowę z Nivess. Czemu nie chciała dojść do zgody? Ptaki ćwierkały w okolicy. Ogarnęłam polanę wzrokiem. W końcu ruszyłam przed siebie. Przedarłam się przez krzaki uważając na pióra, żeby żadnego nie wyrwać. Raz mi się już to zdarzyło i nie chciałam tego powtórzyć. Mijałam drzewa szukając choćby najmniejszego zajęcia. Nie wędrowałam długo, gdy dotarłam do rzeki. Uśmiechnęłam się i zmieniłam kierunek mojego spaceru. Teraz maszerowałam wzdłuż wody. Raz po raz brodziłam po brzegu, gdy upał dawał się już we znaki. Nagle zauważyłam przed sobą szarą kulkę pochodzącą do wody.
Wędrowałem już tak kilka dni, bez wody ani jedzenia. Przepotwornie chciało mi się pić, a brzuch skręcał mi się z głodu. Gdy zobaczyłem rzekę natychmiast bez namysłu podszedłem i zanurzyłem pysk w wodzie. Woda naokoło natychmiast zamigotała tęczowym blaskiem gdy tylko zetknęła się z moim pyszczkiem, jednak przyzwyczaiłem się do tego i nie zwracałem na to uwagi.
Po cichu podchodziłam do nieznajomego. Po chwili zdałam sobie sprawę, że to szczenie. Jego futro było dość ciekawe. Gdy podeszłam już bardzo blisko byłam pewna, że zauważył moją obecność.
-Hej mały. Co tu robisz sam?- spytałam łagodnie z uśmiechem.
Wzdrygnąłem się i natychmiast wyjąłem ociekający wodą pyszczek z rzeki. Woda wróciła do normalnego stanu. Stała przede mną starsza wilczyca. Prawdę mówiąc nigdy nie widziałem innego wilka.
- Dzień dobry proszę pani... - przywitałem się grzecznie - Ja chciałem się tylko napić.
-Pij spokojnie. Nic ci nie zrobię.- Powiedziałam spokojnie i usiadłam na ziemi dalej obserwując młodego.-Każdy ma prawo do wody. Zwłaszcza w taki upał.
Niepewnie zanurzyłem pysk w wodzie wciąż obserwując wilczycę. Nie miała ogona, ale za to piękne granatowe pióra. Były da mnie trzy razy piękniejsze niż jakikolwiek ogon! No może nie widziałem w życiu innego wilka...
Po chwili obserwacji wilczka skierowała wzrok na płynącą rzekę. Ciekawiło mnie co taki malec robi sam w lesie. Za pierwszym razem zdawało mi się, że się zgubił. No, ale rodzice raczej staraliby się go znaleźć jak najszybciej. Nie mam pojęcia. Może później go spytam. Kątem oka ponownie zerknęłam na szarego.
Gdy już się napiłem, otarłem ociekający wodą pysk i powiedziałem 
-Jestem Shadow, miło mi poznać
-Artilay Anara Dalrua III- Powiedziałam szybko.-Dla znajomych Artilay albo Arti. Mi również miło. Co tu robisz sam?
- Chciałem się napić wody - powtórzyłem, nie do końca rozumiejąc pytanie.
-To już wiem. Chodzi mi o to czemu jesteś tu sam. Gdzie twoi rodzice?-Spytałam precyzując pytanie.
-Rodzice....? - zapytałem przekrzywiając zdziwiony łepek. Coraz mniej rozumiałem o co chodzi wilczycy - Kto to taki....?
-....- Zapowietrzyłam się próbując znaleźć odpowiednie słowa.-Rodzice to ktoś taki...-urwałam próbując sobie przypomnieć moich.
Nie wiedziałem że inne wilki są aż takie dziwne. Mój mózg działał na najwyższych obrotach, a i tak nie wiedziałem o co jej chodzi. Nadal z przekrzywionym łebiem wpatrywałem się w nią uważnie.
-Opiekują się swoimi dziećmi. Uczą swoje pociechy samodzielnego życia. Jak polować czy używać mocy. Wychowują nas póki nie dorośniemy i nie założymy własnych rodzin. Kochają nas zawsze i starają ustrzec od złego. Gdy popełnimy błąd często doradzą jak to naprawić. Czasami zdaża się, że czegoś nam zabronią, ale tylko dla naszego dobra...-Mówiłam przypominając sobie jak wychowali mnie rodzice. Wiele wspomnień było szczęśliwych. Jednak zdarzały się też negatywne. Zdarzały się kłótnie, a także zabawy.
Nie zrozumiałem połowy jej wypowiedzi, ale... 
- Chyba fajnie by było mieć rodziców... - mruknąłem.
-Bardzo fajnie.-Spojrzałam mu w oczy. Czyli spotkałam sierotę.-Nie masz rodziców?
-Hm... - mruknąłem w pełnym zamyśleniu - Jest pani pierwszą osobą którą spotykam więc... Nie, raczej nie.
-Pierwszą?- zdziwiły mnie jego słowa. Jak można nikogo nie spotkać.-Mniejsza. Chcesz iść ze mną na polanę mojej watahy?-spytałam po chwili.
-Watahy? - zapytałem a oczy (jeżeli to w ogóle możliwe) poszerzyły mi się jeszcze bardziej ze zdumienia.
-Uhh.-Jęknęłam zaskoczona brakiem wiedzy młodego. Wstałam z ziemi.-Choć wytłumaczę ci po drodze.
W sumie co mi tam, pomyślałem, i potruchtałem za wilczycą
-Wataha to grupa wilków. Zazwyczaj działają one razem. Taka zgrana grupa.Mają hierarchię, ustalaną na samym początku założenia.-Zaczęłam tłumaczyć. Wpatrywałam się przed siebie rejestrując nawet najdrobniejszy ruch gałęzi.
-Hm.... Jest więcej innych wilków...? - powiedziałem z uznaniem w głosie, dla wiedzy wadery.
-Na razie jestem tylko ja. Ale jestem pewna, że niedługo dołączy do mnie więcej osób. -Stwierdziłam z pewnością.-Chociaż niedaleko jest moja siostra. Nazywa się Nivess i ma własną watahę.
-oo... - mruknąłem machając ogonkiem w rytm kroków. Nie wiedziałem zbytnio co powiedzieć, więc milczałem. Nagle głośno zaburczało mi w brzuchu. Fakt, dawno nic nie jadłem...
-Jesteś głodny?- spytałam, gdyż burczenie jego żołądka dobiegło także moich uszu. Zatrzymałam się i spojrzałam na Shadowa.
Pokiwałem energicznie głową, a żołądek ścisnął mi się z głodu.
Rozejrzałam się po okolicy węsząc. Po chwili dotarł do mnie zapach zająca. A raczej kilku.-Choć i bądź cicho.-powiedziałam i ruszyłam w kierunku zwierzyny.
Cicho, i (znowu!) Nie wiedząc o co chodzi, niepewnie ruszyłem za panią Artilay.
Podeszłam do gęstych krzaków i delikatnie z nich wyjrzałam. Były tam. Dwa zające kręciły się po polanie. Naprężyłam mięśnie. 
-Patrz i ucz się.-powiedziałam cicho do młodego i skoczyłam na wybranego zająca. 
Nie zdążył zareagować i był już w uścisku moich kłów. Drugi uciekł. Zakończyłam szybko jego życie i położyłam na ziemi.
-Obiad podano.-powiedziałam żartobliwie.
Uśmiechnąłem się pełen podziwu.
-Mogę...?
-Jasne. Cały dla ciebie. Ja jadłam wcześniej.-Usiadłam na ziemi uśmiechając się.
Zaśmiałem się tylko i zabrałem się do zajadania. Było pyszne...
Spojrzałam na czyste jak łza niebo. Shadow był ma moje oko nieco nietypowy. Mało co wiedział i nie znał rodziców. Może o nich zapomniał? W każdym razie znalazłam go zanim padł z głodu. Ciekawe skąd jest..
Gdy już zjadłem (dosyć szybko mi to poszło) oblizałem się i podziękowałem wilczycy
-Nie ma za co młody.- Odpowiedziałam.-Idziemy dalej?
-A daleko jeszcze? - zapytałem kładąc uszy na boki
-Nie już blisko.-Powiedziałam i po kilku minutowym marszu zauważyłam krzaki, które udzielały polanę od lasu. Przedarłam się przez nie i stanęłam na skraju dużej polany.-Witam na polanie Watahy Kryształowych Serc.-Powiedziałam uroczyście.
-Ło... - rozejrzałem się. I mogę tu zostać?

Artilay i Shadow

Spotkanie przy jeziorze

Spacerowałam po lesie z przyjemnością słuchając trelu ptaków. Upał dawał się we znaki, więc w końcu postanowiłam pójść nad jezioro się ochłodzić. Wyszłam spomiędzy drzew i zatrzymałam się na brzegu. Z uśmiechem na pysku wskoczyłam do wody i popłynęłam na prawie sam środek rozkoszując się chłodem. Nagle zauważyłam jakąś sylwetkę znajdującą się na drugim brzegu. Popłynęłam w jej stronę.
Machając wściekle swoimi dziewięcioma ogonami, siedziałam na brzegu jeziora. Kolejne nieudane polowanie tego dnia. Kolejne, obce wilki na ziemiach. Gdybym mogła, załatwiłabym to inaczej. Nie chciałam jednak i tak już zbędnego rozlewu krwi. W ten jednak dostrzegłam płynącą w moją strony sylwetkę.
- Artilay...
-Nivess.-powiedziałam cicho.
Wyszłam na brzeg i otrzepałam się z nadmiaru wody. Uważałam też, żeby jej nie ochlapać. Sądząc po minie nie była w humorze, a co dopiero pod denerwować ją jeszcze mocząc lekko jej futro.
-Witaj siostro.-powiedziałam naturalnym tonem.
- Co za miłe spotkanie - wycedziłam przez zęby. Po chwili jednak zreflektowałam się, że złość nic tu nie da, ani nie rozwiąże problemu. Westchnęłam cicho, wstając z miejsca i przechadzając się w kółko.
- Dawno się nie widziałyśmy.
-Wiem.-Szybko odpowiedziałam.
Krótka i zwięzła odpowiedź, ale myśli ciągnęły się w moim umyśle. Miałam wrażenie, że ona mnie na specjalnie unika. Ciągle jednak te podejrzenia ginęły, gdy tylko potem mnie nachodziły kolejne o tym, że kiedyś się pogodzimy. Tylko jak zacząć rozmowę o tym?
- Znalazłaś już swoje miejsce? - spytałam po chwili. Chciałam krótko zakończyć tę rozmowę. Nie chciałam, nie miałam ochoty na rozmowy. Zwłaszcza po tym, co działo się jakiś czas temu. Jak odsunęłyśmy się od siebie.
-Tak. Już jakiś czas temu. A tobie jak idzie?- znów szybko odpowiedziałam po czym ponownie utopiłam się w przemyśleniach.
- Bardzo dobrze - zmrużyłam lekko oczy, spoglądając na nią. - Znalazłam własne miejsce blisko gór. Ty wybrałaś inne tereny, mam racje? I tak czuje twój zapach względnie blisko. Powiedz mi. Czy coś chodzi ci po głowie, droga siostro?
-W jakim sensie?- odpowiedziałam nieprzytomnie i spojrzałam w jej oczy.
Chyba się zbytnio zamyśliłam.
- Na pewno chcesz rozmawiać ze mną tylko o tym, gdzie się osiedliłyśmy?...
-Tak! Znaczy się nie!- zawiesiłam się.-Poczekaj chwilkę.- zakończyłam ośmieszający ciąg i schyliłam głowę.
Zaczęłam próbę posegregowania własnych myśli, ale niezbyt mi to szło. A minuty mijały.
Westchnęłam ciężko, spoglądając się na nią.
- Zastanów się wreszcie. Nie mam całego dnia, aby czekać. Jestem głodna i chciałabym wreszcie zapolować - powiedziałam. Z jednej strony była to prawda. Z drugiej nie chciałam zaczynać TEGO tematu. Nigdy go nie lubiłam.
-Co powiesz na to, by się pogodzić....-wymruczałam ledwo słyszalnie.
- Pogodzić? - prychnęłam z pogardą, gwałtownie wstając z miejsca i machając w złości dziewięcioma ogonami. - Sama dobrze wiesz, że wiele razy przerabiałyśmy ten temat. Za każdym razem było to samo. Tym razem również powinnaś znać odpowiedź. Wiesz, co sądzę na ten temat...
-Wiem co sądzisz. Ale dalej chcę zgody.- powiedziałam smutno.- Kiedyś nie byłaś taka. Co się stało z dawną Nivess?
- Dawną Nivess? - syknęłam, po chwili lekko opuszczając uszy na boki i przestając wydawać z siebie groźne powarkiwania. - Nie wiem... Ale na pewno jej już nie ma...
-A może jest, a ty o tym wiesz?- spytałam ją spokojnie.- Tylko ukryta. Głęboko w sercu. Gdybyś choć spróbowała się pogodzić może, by wróciła. Dawna Nivess już dawno, by to zrobiła.
-...Wybacz Artilay... - szepnęłam, odwracając głowę w bok. - Chciałabym, aby było tak jak dawnej - przyznałam w końcu, choć było to bardzo trudne. - Jednak nie mogę. Nie mogę, nie umiem. Nie potrafię zapomnieć o wszystkim, to jest silniejsze ode mnie! - warknęłam wściekła, sama nie wiedząc w tym momencie dlaczego.
-Spokojnie. Ja też tego chcę..-dalej zachowywałam spokój.-Wierzę, że niedługo znów będziesz sobą. Wystarczy, że będziesz do tego dążyć małymi kroczkami. Nie wymagam, byś od razu się zmieniła. To, że coś jest silniejsze nie znaczy, że nie można tego pokonać..
Nie chciałam dalej rozmawiać o tym. Potrząsnęłam gwałtownie łbem i cofnęłam się parę kroków w tył.
- Nie chcę o tym rozmawiać. Skończmy ten temat. Ty masz swoją watahę, ja swoją. Tego potem chcieli rodzice. Abyśmy stały się samodzielne.
-Ale chcieli też byśmy działały razem. Wiesz, że chodzi im o nasze dobro.-Odwróciłam się patrząc jej prosto w oczy.
- Dobro - westchnęłam, przechadzając się w kółko. - Dla twojego dobra lepiej będzie już stąd iść i skończyć ten temat. Dla naszego dobra lepiej będzie żyć własnym życiem.
-Jak chcesz..- mruknęłam cicho i podniosłam się z ziemi.- Ale jak będziesz chciała porozmawiać to pamiętaj, że zawsze możesz na mnie liczyć..
-Wolnym krokiem ruszyłam wzdłuż brzegu jeziora zostawiając za sobą Nivess.
Nie odezwałam się słowem. Wiedziałam, że to będzie bez sensu. Ostatni raz spojrzałam się w stronę odchodzącej siostry, po czym sama podniosłam się z ziemi i ruszyłam w stronę swojej watahy.

Artilay&Nivess

Gdyby mogła byłaby jak woda. Wystarczająco silna, by unieść statek, ale tak słaba by przelecieć przez palce..

To nie wygląd, ani charakter, ani wizerunek- to czynami pracujesz na szacunek.

~*~

Godność: 

Imion, trzy dostała gdy się narodziła. Nie ma pojęcia czy to rodziciele się zdecydować nie mogli. Czy po prostu taki kaprys mieli. Ma ich tyle i ma chociaż pociechę, że więcej ich nie dostała. Artilay Anara Dalrua III powie ci, gdy ją o godność spytasz. Jeśli będziesz miał trudności z zapamiętaniem nie denerwuj się. Przypomni ci jak będzie potrzeba.

~*~

Pseudonim:

Nie posiada konkretnych pseudonimów. Żadnego jej nikt nie wymyślił. Znajomi zwracają się do niej skrótami imion. Pierwszego w szczególności. Najczęściej używany przez innych skrót to Arti. Oczywiście zareaguje też na inne skróty jak tylko się zorientuje, od którego imienia pochodzą.

~*~

Wiek: 

Najstarsze dziecko pary alfa w watasze z odległych terenów, które na świat przyszło w dzień przesilenia zimowego 21.12. Na świecie spędziła już 3,5 roku.

~*~

Płeć:

Rozpoznaj płeć tej oto postaci. Przyjrzyj się imionom oraz jej samej. Przedstawicielka grona wader to chyba jasne oraz oczywiste. Jeśli masz inne twierdzenie zachowaj je dla siebie, chyba, że na prawdę chcesz mieć problem. 

~*~

Wygląd: 

Wygląd to tylko dodatek do barwnej osobowości.

Dość nietypowym wyglądem została ona obdarzona. Figurę ma szczupłą, a uszy szpiczaste. Niebieskie, puszyste futro z białymi wzorami to pierwsze co rzuci ci się w oczy. Przeszywające na wskroś błękitne oczy spoglądają mądrze na świat. Może jednak tobie pierwsze co wpadło w oczy to ogromne, nieco ciemniejsze od futra pióra wyrastające z karku wadery ciągnące się za nią niczym piękny płaszcz. Nad płaszczem ma nieco jaśniejszy pierzasty kołnierz, a sam czubek głowy zaczynając od uszu również zwieńczony został charakterystycznym dla niektórych ptaków pióropuszem granatowej barwy. Starsi z watahy uważali, że dostała je w zamian za brak ogona. Łapy zakończone czarnymi pazurami. Jej kończyny również zostały ozdobione piórami, po trzy na każdą. Na szyi nosi złoty naszyjnik z fiolką wypełnioną niebieską krwią. Matka zapewniała ją, że to krew z jej własnych żył. Znak pochodzenia z ważnego rodu wilczego. Na prawej tylnej łapie znajdują się cztery złote bransolety. Na prawym uchu zobaczysz dwa także złote kolczyki.

~*~

Moc:

Od najmłodszych lat ćwiczy swoje zdolności związane z mocą wody. Do dziś jej umiejętności są bardzo rozwinięte.Gdy miała kilka miesięcy nauczyła się chodzić po wodzie. Gdy osiągnęła wiek półtora roku opanowała zmianę w wodę, ale doprawdy rzadko jej używa. Od urodzenia wie, że potrafi pod wodą oddychać mimo tego, że nie znajdziesz u niej skrzeli. Niedawno odkryła, że w dowolnym wodnym zbiorniku może zobaczyć co robi osoba znajdująca się w okolicy innego. Jest o jednak skomplikowana umiejętność związana z wodą, więc nie do końca jeszcze umie się nią posługiwać i używać. Oprócz wody dostała jej się moc ziemi. Używa jej rzadziej niż wcześniej wspomnianego żywiołu. Jednak także stara się jak najlepiej rozwinąć swoje umiejętności, które w tym żywiole też są dość duże.

~*~

Hierarchia i Wataha:

Obejmuje stanowisko alfy w Watasze Kryształowych Serc. Jest także magiem wody. Oczywiście codziennie z wielką chęcią pomaga innym członkom watahy w ich zajęciach.

~*~

Rodzina:

Rodzice są zapewne gdzieś tam daleko. Jedyną jej rodziną jest młodsza siostra Nivess. Żyją w neutralnych stosunkach. Wadera szczerze ma nadzieję, że kiedyś będą dla siebie jak najlepsze przyjaciółki.

~*~

Charakter: 

Liczy się to, co jest teraz. Reszta to niepewność, osnuta mgłą tajemniczości.

Jest jak woda. Raz spokojna jak tafla jeziora... Raz wzburzona niczym morze w czasie sztormu. Oczywiście częściej jest spokojnym jeziorem. Wadera należy do osób cierpliwych i szczerych. Energiczna i pełna dobroci. Zazwyczaj cicha, ale czasami lubi się wygadać. Mądra i sprawiedliwa. Miła wobec znajomych, a nawet największych wrogów. Za wszelką cenę stara się unikać wojen, bitew i konfliktów. W najgorszych sytuacjach potrafi zachować stoicki spokój. Od najmłodszych lat była uczciwa i uprzejma. Jak na potomkinię alf jest niezwykle skromna. Czuje się odpowiedzialna za bezpieczeństwo wszystkich jej bliskich. Wie co to strach, ale częściej bywa odważna. Pewna siebie, ale zarazem i o dziwo nieco nieśmiała. Często podejrzliwa i ciekawska. Pracowita. Cechuje się stanowczością. Niezwykle tolerancyjna i wyrozumiała. Zdeterminowana w swoim działaniu i gotowa przyjąć na siebie całą winę. Niełatwo zdobyć szacunek w jej oczach. 

Jak wcześniej wspomniano unika wojen, ale wiadomo, że czasem do nich dojdzie. W tym czasie niewiele w niej się zmienia, ale jednak coś. Odruchowo staje się poważniejsza. Zawsze obiera taką taktykę, by jak najmniej osób ucierpiało. Nigdy nie podejmie zbyt lekkomyślnych akcji, a jej plany są zawsze szczegółowo zaplanowane. Oczywiście do ich tworzenia wykorzystuje swoją przebiegłość i spryt. W czasie walki z wielkim bólem zmusza się do pozbawiania życia niewinnych. Jest bowiem niezwykle wrażliwa na cierpienie innych. Po takich sytuacjach bywa jakby nieprzytomna. Towarzyszy jej przy tym wielki smutek.

~*~

Historia:

Dnia 21 grudnia z jaskini alf wyszedł samiec alfa i z uśmiechem obwieścił reszcie stada, że na świat przyszła następczyni. Mała Artilay rosła szybko i miała świadomość, że za kilka lat obejmie stanowisko po ojcu. Była bardzo szczęśliwa, gdy na świat przyszła jej jedyna siostra Nivess. Rozumiały się bez słów i zawsze razem spędzały czas. Arti z chęcią pokazywała siostrze swoje zdolności i próbowała jej czegoś nauczyć. Były jak najlepsze przyjaciółki. Wszystko jednak ma swój koniec. Gdy ojciec obwieścił wszystkim, że Artilay już niedługo obejmie po nim stanowisko alfy, jej stosunki z siostrą uległy zniszczeniu. Od najmłodszych lat budowane fundamenty siostrzanej miłości runęły niczym domek z kart. Nivess była zazdrosna. Wadera niechętnie przystąpiła do wojny z siostrą, ale nie mogła bezczynnie czekać i patrzeć jak druga zbiera inne wilki, które chcą, by to ona była alfą. Wojna trwała kilka miesięcy zabierając ze sobą niektóre osoby. Artilay z pomocą rodziców i członków watahy, którzy szczęśliwie przeżyli pogodziła się z Nivess. Nie udało jej się jednak odbudować dawnej przyjaźni. Za pomysłem rodziców wyruszyły w świat. Każda miała w planach założyć watahę. Artilay miała nadzieję, że uda jej odbudować siostrzaną więź oraz, że razem z Nivess założy wspólną watahę. Gdy odnalazły Mystical Glen dalej jej się to nie udało. Założyła na niektórych tutejszych terenach Watahę Kryształowych Serc. Gdy to zrobiła od razu skierowała swe łapy do watahy siostry, by zawrzeć sojusz. 

~*~

Zainteresowania:

Cóż. Artilay uwielbia pływać. W gorące dni spotkasz ją zawsze w okolicy jakiegokolwiek wodnego zbiornika. W wolnym czasie bardzo lubi też rysować. Głównie jest to kreślenie na ziemi pazurem. Gdy ma tego wolnego czasu nieco więcej używa swego rodzaju farb, które sama sobie robi. Wtedy kreśli na ścianach swojej jaskini, dlatego jak tam wejdziesz pierwsze co zobaczysz to rysunki w samym kącie jej domu. Jej kolejnym i zapewne ostatnim lubianym zajęciem jest bezsensowne spacerowanie po terenach watahy.

~*~

Przemiana:

A ja w czasie nowiu stoję na granicy dobra i zła,
bujając się raz w jedną, raz w drugą stronę....

Każdy ma swoje złe strony. No dobra. Prawie każdy. I do tych osób i ona należy. Jak wiadomo woda jest zależna także od księżyca. Przypływy i odpływy są pod jego władzą. Ona też. Przy każdym nowiu zmienia się i nie ma nad tym władzy. Zazwyczaj wtedy zaszywa się gdzieś daleko poza terenami, żeby nikomu nie zrobić krzywdy. Jej piękne biało niebieskie futro staje się szorstkie i czarne. Oczy stają się czerwone, część piór znika, a te które zostają mają czerwone końcówki. Pazury i kły stają się ostrzejsze niż zazwyczaj. Ale w czasie tym, zmienia się też jej charakter, a nie tylko wygląd. Włada nią wtedy żądza mordu i cudzej krwi. Nie ma litości i morduje co popadnie. Dlatego w czasie nowiu jej za nic w świecie nie szukaj. Ze swoją sprawą czekaj do następnego dnia. Oczywiście nie dziw się jak będzie nieco skołowana. Przemiana zachodzi u niej szybko, a i nigdy nie pamięta co się dzieje przez całą noc.

~*~

Ciekawostki:

- Jak podczas nowiu jest potworem, tak podczas pełni jej moc wzrasta.

- Chce naprawić więź między nią a jej młodszą siostrą.

- Naszyjnik z fiolką krwi traktuje jak amulet.

~~*~~ 

Kontakt: 

-zanetapiekart@gmail.com <--- to je Gmail

-48642291 <--- to je GG
~*~
KP będzie ulegać zmianom do czasu aż będzie idealne.
Wiem, że jedno ze zdjęć jest nieco inne od pozostałych(to przy charakterze),
 ale nie mogłam znaleźć innych, a to na pierwszy rzut oka było takie samo xD
Chętna na wszelkie wątki i powiązania :3