Szaleństwo Czerwieni

- Co jej się stało? - zapytał półszeptem Kirsham.

Arayiva spojrzała zimnym wzrokiem na wilka i podeszła do Alphy.

- Jest rozpalona. Potrzebne nam są leki. Ma je jedynie Czarodziej z Warinlos - odparła. Nivess.

-Czarodziej z Warinlos? Kto to? - zapytala zdziwiona Arayiva.

- Pewien starzec, mieszka w swoim ogrodzie niedaleko Kryształowych Serc- wtrącił się Kirsham.

- Zamieszkał sobie bliżej serc, bo są czystsze?

- Zamieszkał sobie bliżej serc, bo jest tam cieplej. W sumie to jego chata była już przed nami.- poprawiła Nivess. W obecnej, dość kłopotliwej chwili była bardzo spokojna.

- Ale po co mamy tam iść? - pytanie znowu padło z ust Arayivy.

- A powiadają, że jesteś inteligentna - mruknął Kirsham.

Arayiva niebezpiecznie zmrużyła oczy i warknęła na basiora.

- W tej chwili przestańcie. Jeszcze tego brakuje, abym was musiała uspokajać. A ty Arayivo jeśli naprawdę zamierzasz zadawać takie...

- Nie chcecie mojej pomocy, więc nie otrzymacie jej. Nie będzie mną pomiatać byle wadera nie potrafiąca nawet ochronić swego stada- wściekła wymaszerowała z jaskini. Nivess przez chwilę patrzyła jak wadera odchodzi, próbując zrozumieć jej słowa. Warknęła zdenerwowana i spojrzała na nieprzytomną Io.

***

Jakieś głosy odbijały się od jej martwych uszu. Jakieś dziwne odgłosy. Próbowała nie słuchać, być głucha na te dzikie szepty- bez rezultatu. Głosy coraz mocniej napierały na jej chore ciało, aż usłyszała.

-...ochronić swego stada.- to była Arayiva. Któż by nie poznał tej zaciętości i dumy.

Wataha się rozpada

Koniec już bliski

Chciała potrzasnąć łbem, ale ból i zmęczenie nie pozwoliły jej na to. Wydała jakiś niezrozumiały dźwięk i ponownie zasnęła.

***

Otwarła ślepia. Wokół niej panowała ciemność i przenikliwa cisza. Podniosła łeb a jej ciało przeszył ból. Syknęła cicho i wstała. Łapy trzęsły się pod nią jak ręce żebraka proszącego o jałmużnę. Ociężale ruszyła przez mrok powoli przebierając łapami, aby ból nie zawładnął nią całkowicie.

- Nie sądzisz, że sama kula chaosu to trochę zbyt skromnie jak na władcę Zła - odparł mroczny głos. Io przystanęła zdezorientowana. Nie była pewna czy to zmory czy ktoś żywy. - Nie, to nie twoi martwi prześladowcy. Ja jestem... Kimś bardziej niebezpiecznym.

- Dlaczego tak twierdzisz? - zapytała niepewnie Io.

- Bo jestem żywa - zielone smugi rozbłysły w ciemnościach jaskini, a z pomiędzy mgły wyszła Arayiva. Wystraszona Io odetchnęła z ulgą. Kolejnego pokazu kunsztu Ciemności nie przeżyłaby.

-Co tu robisz?

- Jak ostro. Powinnaś okazać więcej pokory. W końcu wyciągnęliśmy, a właściwie wyciągnęli cię z tej choroby.

- Wyciągnęli? Niby, kto? - zapytała ospale Io. "...Ochronić swego stada" Dziwne słowa przeleciały przez jej umysł niczym błyskawica. Spojrzała na Arayive. Już wszystko pojęła.

- Nie sądziłam, że lubisz się wykłócać o wszystko - zaśmiała się gorzko i z trudem padła z powrotem na swoje posłanie.

- Wykłócać? Nie nazwałabym tego wykłócaniem. Ale to jest mało istotne. Prawdę mówiąc nie powinno mnie tu być. Nivess zarządziła, że masz tu zostać sama dopóki nie zadecyduje, co z tobą począć.

- Przecież mogłabym uciec.

- Uciec? Przecież ledwo łapiesz oddech, a ty chcesz uciekać. Dobre sobie - śmiech czerwonej wadery rozległ się echem po jaskini.

- Dobrze niech ci będzie. Więc, po co przyszłaś?

Arayiva z drwiącym uśmiechem na pysku okrążyła leżąca Io.

- Aby zaspokoić ciekawość... Ciekawość i niedoparta rządzę mordu.

- Widzę, że Mroczne Cienie strasznie cie podniecają- Io uśmiechnęła się blado. Gdzieś tam w głębi pozostała jej wścibska natura.

- Podniecają? Raczej wywołują we mnie podziw - wysyczała Arayiva. - Sądzisz, że jestem zwykłym wilczkiem zagubionym w świecie? Uważasz się za lepszą ode mnie, bo jesteś córką Zimy? Nie. Nie moja droga. Ja jestem z tych, którzy śmiercią nie igrają, a z nią rozmawiają jak równy w równym. Odkąd usłyszałam w twojej jaskini szepty umarłych nie dawała mi spokoju jedna myśl.

- Jaka? - wyszeptała Io.

- Dlaczego On szuka ciebie? Dlaczego jakiegoś zwykłego zabójcy, który nie rozróżnia swojego głosu od mowy umarłych? Dla mnie jesteś nikim, a on cię próbuje wciągnąć w swoje mroczne plany.

-Jesteś... Zazdrosna? - zapytała z niedowierzaniem Io.

- Jestem zazdrosna o tą cholerną wilczycę, która nie ma w sobie ani krzty godności.

- Naprawdę nie zdajesz sobie sprawy z okropności, do których jest zdolny- Io odnalazła ślepym wzrokiem czerwoną postać wadery, która delikatnie migotała zielonym blaskiem.- Jesteś zazdrosna o zło jakieś potrafi wyrządzić? Uwierz mi. Nie chcesz tego wiedzieć.

- A może już ujrzałam? Może już widziałam obrazy okropniejsze od tych, którymi On cię mamił? Nie znasz ludzi Io Eiro Inaereth. Oj nie znasz. Jesteś tylko wiernym sługusem swojej Pani. Gdybyś umarła, nikt by po tobie nie zapłakał- Arayiva stanęła przed umęczonym pyskiem czarnej wadera. - Jesteś nikim.

Io pokręciła z niedowierzaniem głową.

- Jestem córką Pani i Władczyni Zimy...

Zimny śmiech Arayivy przerwał Io. Ten lodowaty dźwięk wdzierał się w najgłębsze szczeliny ciemnej groty.

- Jesteś marnym dzieckiem Księżyca, poczęta z gwałtu, który nie specjalnie zadowolił Pana. Zima była bardzo hojna, garnąc cię pod swoje szeregi. Podobna do Cienistych, wmówili ci, że jesteś jedną z nich a potem wykorzystywali, tak samo jak On twoją matkę. Niby zadowoleni z twoich poczynań, ale liczyli na wspaniały talent, którego ci brak!

- Jeśli sądzisz, że to na mnie jakoś wpłynie to się mylisz. Nie uwierzę byle uciekinierce, wystraszonego bachora, który kuli ogon przed swoimi pobratymcami. Nie znamy się.

- Oj znamy sie lepiej niż myślisz. Zimą włada również Islandia, a Hekla nie bez powodu nazywana jest wrotami piekieł. Bliskość bogów czułam już będąc w łonie matki! - zgrzytanie zębów i nieopisana wściekłość zawładnęły Arayivą doszczętnie.- A teraz powiedz mi gdzie ukryły się mroczne dusze zmarłych? Gdzie są twoi prześladowcy?!

- Nie ma ich. Zniknęli, chodź czasami słyszę ich, ale jakby z oddali. W ogóle, po co ci kontakty z tak plugawymi stworzeniami? Ja się o to nie prosiłam i spójrz, co z tego mam.

- Pan Wiecznego Cierpienia jest łaskawszy nic sądziłam - mruknęła do siebie czerwona. Zerknęła na majaczącą w ciemności sylwetkę Io. Zmrużyła oczy i odparła z dumą.- Ty jesteś tylko śmieciem, sługusem, chłopcem na posyłki. Nie zdziw się jak przyjdzie i zrobi sobie mała przerwę od pracy.

- Albo ci ciemność nie służy, albo postradałaś zmysły.

- Już cześć ciemności jest pod moim panowaniem. I to od urodzenia - wysyczała i zniknęła w mrocznych oparach zielonej mgły. Pozostałości dymu wsiąknęły w kilka kamieni, które poczęły lśnić jadowitym blaskiem. Ciemność już stawiała swoje sidła. A do niej należała również Arayiva.

Wyczerpana Io po długim napięciu w końcu rozluźniła mięśnie. Położyła łeb na swych patykowatych łapach i powoli odpływała w nieograniczone bytności dziwnych marzeń. Zielone kamienie, które nasiąknęły magią Arayivy zamigotały a z ich wnętrza wyszły cieniste zmory, które tworzyły wokół siebie dziwną szarawa aurę. Spojrzały na śpiąca Io. Jedna z nich wyciągnęła wygięty pazur by dotknąć waderę.

A wtedy świat ujrzy prawdę, kryjąca się pod czarnym futrem

Decyzja

- Czuję inne wilki – mruknęłam do Ashas’a.

Cicho dreptałam z pochylonym kłębem. Wciągnęłam powietrze by móc lepiej rozpoznać zapachy. Zerknęłam na kruka, który przysiadł na pobliskiej gałęzi świerka. Ashas  przechylił łebek raz w jedną i raz w drugą stronę. Zmrużyłam woje niebiesko-zielone oczy i ruszyłam przez zarośla. Wysokie paprotki delikatnie kołysały się pod wpływem moich ruchów. Katem oka dostrzegłam Ashas’a, który przelatuje z jednej gałęzi na drugą. Przystanęłam. Miałam wrażenie, że ktoś mnie obserwuje. Jakieś ukryte ślepia. Delikatnie wyprostowałam łeb. Cisza. Żadnej żywej duszy, oprócz ptaków wyśpiewujących swoje trele w koronach drzew. A jednak czułam, że coś szło nie po mojej myśli. Uśmiechnęłam się lekko i ruszyłam dalej tym razem robiąc większy hałas. Lecz cały czas nasłuchiwałam podejrzanych szelestów. Zaczęłam truchtać. Trucht zamieniłam w bieg.

I dostrzegłam. Kątem oka. Biało-czerwony ogon mignął wśród… nie, kilka ogonów. A któż teraz będzie liczył czyjeś ogony, skoro trzeba walczyć? Szybko skręciłam w lewo, przeskoczyłam mały pieniek i kilka muchomorów. Słyszałam za sobą wilczy bieg i przekleństwa. Jeszcze raz szybko skręciłam tym razem prawo. Wskoczyłam za dwa potężne dęby i słuchałam. Wilk się zatrzymał. To wiedziałam na pewno. Wyczuł mój zapach, prawdopodobnie skierował się w moją stronę. Podczołgałam się pod pobliskie paprotki i tam obserwowałam. Po Ashas’ie nie było śladu. Musiał przelecieć na wyższe partie drzew.  Po nieznajomych wilku też nie było śladu. Wstrzymałam oddech. Usłyszałam ciche warkniecie za sobą. Szybko się odsunęłam, lecz biała łapa zahaczyła o mój grzbiet, a pazury zostawiły ślady. Przewróciłam się łamiąc paprotki (w rolach głównych – paprotki… xD).  Biały wilk, a dokładniej wilczyca, szybko otrząsnęła się po upadku i stanęła w pozycji bojowej. Również wstałam. Wytrzasnęłam brud z czerwonego futra. Lekko znudzona skierowałam wzrok na waderę. Takie bijatyki nie zawsze mnie zadowalały. Wolałam na spokojnie bawić się swoimi ofiarami, a potem im się ukazać. Lecz tym razem było inaczej, przeciwnik mnie zaatakował. Musiałam bronić własnej skóry pazurami, bo patrząc na ta wściekłą waderę dyplomatyczne rozwiązanie raczej nie wchodziło w grę.

-Kim jesteś i po co tu przyszłaś?! – Usłyszałam.

-Dlaczego od razu tak nerwowo. Rozumiem, że cię sprowokowałam, ale to ty mnie śledziłaś – odparłam.

- Mów! Wtargnęłaś na obce terytorium!

-Mówiłam ci, że czuje obce wilki – powiedziałam do Ashas’a, który wyładował na spróchniałym konarze.  – A o nazwę watahy można prosić?

Biała wadera podniosła łeb i odparła trochę spokojniej:

-Można. Wataha Luminous w Mystical Glen.

Wymieniłam spojrzenie z moim kompanem.

-Miło mi. Jestem Arayiva Akane z rodu Graentów. Przybywam z lodowatych ziem Islandii, a mymi przodkami są Grænt Úlfur Hekly, czyli stara rasa Zielonych Wilków Hekli –znanym zwyczajem swojej rasy zgrabnie pochyliłam łeb na gest szacunku i powitania wadery.

-A jam jest Asha’s. Kruk Popiołów, towarzysz i wierny przyjaciel Zielonej Córy Islandii – Ashas również skinął swoim czarnym łebkiem.

Biało-czerwona wilczyca patrzyła dziwnym wzrokiem na mnie i Kruka. Odniosłam wrażenie, że ją, jak to się mówi, zamurowało.

-Ee, ja jestem Nivess, ale możecie mówić mi Nashi. Jestem w Alfą w Watasze Luminous – powiedziała powoli, lecz nagle w jej złotych ślepiach rozległ się niebezpieczny błysk. – Dlaczego wtargnęliście na teren mojej watahy?

-Nie chcieliśmy wtargnąć. Wyczułam twoją obecność, więc chciałam, żebyś wyszła na światło dzienne. My tylko podróżujemy. Ja i Ashas bylibyśmy bardzo wdzięczni, jeżeli skróciłabyś nam drogę i moglibyśmy przejść przez teren twojej watahy – odparłam spokojnie. Od razu przypomniałam sobie dyplomatyczne rozmowy mojej matki.

-Skąd mam mieć pewność, że nie macie złych zamiarów? – Nivess poruszyła niespokojnie swoimi ogonami. Jeśli udało mi się dobrze policzyć, miała ich dziewięć.

-Przechodzilibyśmy z eskortą – odparł Ashas jakby trochę zirytowany.

-Poza tym, my nigdy nie mamy złych zamiarów, my tylko podróżujemy – skłamałam gładko. Poczułam jak moje oczy delikatnie rozbłyskają.

 -No myślę. W sumie... moglibyście przejść. – zastanawiała się Nivess, jednocześnie mocno nam się przyglądając. - Ale! Ale jeśli dopuścicie się ucieczki gorzko tego pożałujecie.

-Za takie wykroczenie w mojej rodzinnej watasze karze się wiszeniem na haku wbitym w szczękę od wschodu do zachodu słońca – powiedziałam, mając nadzieję, ze ta wadera w końcu zrozumie, iż nie jesteśmy sobie jakimiś byle uciekinierami.

-Tak myśliwi wieszają zdobyta zwierzynę – zauważyła Nivess.

-Tak, też to widzieliśmy. Lecz nie wzięliśmy tego od nich. Moja Wielka Wataha żyła na Islandii jeszcze przed przybyciem wikingów, a ten zwyczaj, ta kara jest jedną z najstarszych, które praktykujemy.

- Surowa kraina, surowe zasady – zakończył Ashas.

- Rozumiem. Doskonale was rozumiem. Skoro sobie wszystko wytłumaczyliśmy…

- Tak, ruszajmy – mruknęłam.

Nivess wyminęła mnie, a ja ruszyłam za nią. Nie minęła chwila, kiedy się zatrzymaliśmy. Białą wadera odwróciła się w moją stronę i spojrzała mi prosto w oczy.

-Podróżujecie? Czyli poszukiwacze przygód. A czy nie chcielibyście zasmakować życia w mojej watasze. Nie mam pod władzą wielu wilków, a na południu swoją watahą rządzi moja starsza siostrzyczka – odniosłam wrażenie, że ostatnie słowa wypowiedziała z pogardą.  – A myślę, że mogłybyśmy się zrozumieć.

Zastanowiłam się chwilę. Miałam swój dom. Miałam rodzinkę, jednakże byłam najmłodsza. To mojej starszej siostrze… wtedy zrozumiałam. Nivess nieświadomie sprawiła, ze poczułam się zagrożona. Po moich rodzicach władze w watasze przejmie siostra, nie ja. Chyba, że założy własną watahę, zginie lub nie będzie zdolna do władania watahą. A ja? Kim ja będę? Jej służącą? W moim domu panują rygorystyczne zasady. Byłabym bardziej uprzywilejowaną osobą niż teraz, tak samo, lub mniej. Nie może mnie zdegradować do stanowiska pomywaczki, ale może sprawić, że moje decyzje nie będą się już tak liczyć…

Zdałam sobie sprawę, że Nivess badawczo mi się przygląda.

-Jedną chwilę – powiedziałam i odeszłam na stronę, aby pomówić na osobności z Ashas’em. Ten kruk był mądry, pracował dla mojego ojca, więc na pewno mi pomoże, taką przynajmniej miałam nadzieję.

-Nie będę władać na Islandii – rzuciłam. Ashas poruszył swoimi małymi, czarnymi oczkami.

-Wygląda na to, że nie. Chodź znając twoją siostrę i jej temperament. Lubi robić wszystko po swojemu. Nie wydaje mi się, aby chciała przejąć Watahę. Zapewne założy swoją. A zresztą, nie przejmuj się na zapas. Jesteśmy długowieczni, a twój ojciec to potężny basior. Mój pradziad nie pamięta, kiedy chorował, a co dopiero umierał od ran. Jeszcze sobie poczekasz zanim ustąpi wam miejsca. A co do matki, im jest bliżej niego, daje mu siłę i …

-Dobrze, dobrze, rozumiem. I nie chce słuchać jednocześnie o matce i ojcu. Wystarczająco długo patrzyłam na ich umizgi – odparłam szybko. Już miałam odejść, gdy nagle mnie olśniło. - A czy byłaby możliwość władania watahą razem z siostrą?

-Tego nie wiem. Ale musisz porozmawiać z Twoimi rodzicami. Od nich tez zależy, komu chcą pozostawić watahę. Lecz wydaje mi się, ze mogłoby to być całkiem możliwe. Oczywiście jeśli jesteś wystarczająco blisko ze swoją siostrą. Z drugiej strony, nie wiem jak na to inni by zareagowali..

-Rozumiem. Dziękuję ci za mądrą radę. – westchnęłam.  Odwróciłam się i podeszłam do Nivess.

Biała wilczyca z czerwonymi pręgami odwróciła się i spojrzała na nas dwojga.

-A jaki klimat panuje na terytorium, które obejmuje twoja wataha? – zapytałam niby od niechcenia, ale w głębi serca czułam, że to dobra decyzja.

Koniec

Wiem, genialne zakończenie i genialni bohaterowie: paprotki – nic dodać, nic ująć xD

Nemi, mam nadzieję, że akceptujesz to opowiadanie. Starłam się dopasować wypowiedzi Nivess do jej charakteru :D

 

Arayiva Akane Graent

*Music*

by xXNamaste

Arayiva Akane Graent

f

| 3 lata | wadera | 

| szpieg | 07.01 | Grænt Úlfur Hekly |
| wolna | brak potomstwa |

| Wataha Luminous|
| Ashas |

Charakter

Czujna i spostrzegawcza. Cechy, które najbardziej ją wyróżniają. Zawsze roztacza wokoło siebie aurę tajemniczości. Nieufna dla obcych, bardzo ostrożnie podchodzi do wszelkich nowych znajomości. Lecz raz zdobyte zaufanie Arayivy owocuje wieloletnią przyjaźnią.  Zazwyczaj trzyma się z boku. Woli obserwować świat badając jego mechanizm niż w niego ingerować. Przynajmniej oficjalnie. Pod osłoną nocy zamienia się w cichego mordercę, który szybko i bez świadków wywiąże się praktycznie z każdego zlecenia. 

Spokojna, ale stanowcza. Potrafi bronić siebie i swoich bliskich. Wie, kiedy odrzucić maskę niewadzącej nikomu wilczycy i nawet pośród świadków pokazać swoją mroczną naturę. Lecz zawsze przyznaje, iż najlepiej czuje się wśród swoich przyjaciół.

Inteligentna. Potrafi stwarzać pozory, grać emocjami.  Wie, że w środku niej siedzi cichy oprawca, który delektuje się każdym poderżniętym gardłem.  Wraz z rozwoje jej umysłowych zdolności dokonała wielu strasznych rzeczy, które sprawiły, iż jej serce jest coraz bardziej z kamienia.

Nie boi się śmierci. Rozumie ją, wie, jaką karę zadaje swoim ofiarą. Ze względu na swój zawód bardzo często z nią współpracuje, jest jej odwieczną towarzyszką. Nawet tuż po jej narodzinach towarzyszyły jej śmierć i cierpienie.

  f

This is the final deceiver

 This is the devil in me

 Expectation deeds in the making

 Will show no final relief

Epica - Serenade of self-destruction

Historia

Na świat przyszła mroźnego poranka, kiedy to ciemne chmury przysłoniły niebo. Były to wysokie, wulkaniczne wyziewy Hekli. Chodź gorąca magma i opary, wyłaniały się z ziemi niewzruszony, arktyczny wiatr jak każdego ranka przybył na Islandie pokrywając ją cieniutka, iskrzącą warstwą mrozu.

by amandy14

W wysokiej, ciemnej jaskini rudo-czerwona wilczyca wydała na świat czworo małych szczeniąt. Dwoje z nich o ciemnej sierści nie drgnęło, ani nie wydało przeraźliwego pisku, gdy zetknęły się z lodowatym okrucieństwem tego świata. Wielki, postawny wilczur z czarno-zieloną sierścią widząc martwych potomków wydobył z siebie zło wróżebny pomruk niezadowolenia. W nagłym napadzie szalu wziąwszy jedno z rodzeństwa, zaczął wyrywać mu członki. Wilcze było słabe i nie przeżyłoby kilku miesięcy. Jednakże w ciągu swojego kilkuminutowego życia zaznał więcej cierpienia, niżeli przez jego przyszłe, krótkie życie. Przerażona matka z wielkim bólem sięgnęła po ostatnie z jej maleństw. Położyła je miedzy przednie łapy i przykryła własnym ciałem. Wśród wybuchów wulkanu, szmeru potoków i podmuchów wiatru zdało się słyszeć pełne cierpienia piskliwe wołanie oraz skapywanie słonych łez na kamienie jaskini. Potężny wilczur odrzucił martwe ciało, które nie przypominało już młodego wilka. Zlizał skapywającą krew z umięśnionych łap i podszedł do swojej wybranki. Czerwona wilczyca widząc, że jej basior się zbliża jeszcze bardziej przytuliła maleństwo. Wilk odrzucił kolejne martwe ciała swoich dzieci i położył przy waderze przyciskając ja do ziemi. Wykończona wilczyca nie miała sił, aby go odepchnąć. Zależało jej na tym, aby jej mały wilczek przeżył. Wściekły wilczur spojrzał z góry na piękne, delikatnie połyskujące w świetle pokrytej lodem jaskini, czerwone futro wadery. Zdecydowanym ruchem złapał ją za kark i stanowczo odsunął jej smukły łeb. Przez czaszkę wadery przeszedł ostry ból, zaś z jej gardła wydobył się cichy jęk. Basior korzystając z okazji wysunął łeb między łapą a jej szyją i wyciągnął malca. Piskliwy płacz szczenięcia rozległ się echem po całej jaskini. Po chwili wilczek delikatnie został postawiony na łapach matki, ta zaś od razu go przytuliła. 

-Nie nakarmisz jej? - zimny głos basiora rozległ się tuż obok ucha wadery.

by Keprion

-Jak mam to zrobić skoro mnie przygniatasz? - odparła. Nie zważając na ból w karku szorstkim językiem zaczęła czyścić ciemnoczerwone futerko młodej wilczycy. Czarny wilk zszedł z partnerki, która od razu położyła sie na prawym boku. Młode wilcze z pomocą rodziców dotarło do piersi matki i łapczywie zaczęło pić mleko.

-Piękna... Tak samo jak ty - basior szepnął do ucha wilczycy.

- A tamto wilcze nie było piękne?

- Tamto nie przeżyłoby kilku miesięcy.

- Ale nie musiałem go tortu...

-Ciiiiii - wilk polizał mokre od łez futro pod złotym okiem wadery. - Spij, zajmę się wami.

Wilczyca z jękiem bólu odwróciła łeb i zetknęła na partnera. Basior spojrzał w jej ślepia niczym płynne złoto i zaczął czule czyścić jej futro.

Wilczyca powoli się odprężyła. Podkurczyła tylne łapy i długi ogon, aby młodej waderze nie doskwierał chłód, chodź jej samej było zimno. Wydała z siebie cichy odgłos niezadowolenia, po czym złożyła łeb na łapach i zasnęła. Potężny, czarny wilk przesunął się bliżej, aby ogrzać wilczyce. Już miał wracać do przerwanej czynności mycia futra, gdy kątem lodowo- niebieskiego oka dostrzegł ruch. Spojrzał w stronę martwego buka u wylotu jaskini. Na jednej z bladych gałęzi siedział czarny kruk z piórami jak aksamit. Zakrakał dwa razy w stronę wilków, po czym wzbił się w powietrze odlatując do krain za lodowymi wodami Morza Północnego.

Rasa

Należy do rasy Zielonych Wilków Hekli. Jest to nie zbyt liczna rasa wilków na Islandii, lecz jest największa ze wszystkich gatunków wilków na wyspie. Największa pod względem wielkości oraz inteligencji. Są jak lwy wśród wszystkich kotów. Ich cechą charakterystyczna jest zielone magia, którą się posługują. Przejawia się ona w różnych ich zdolnościach. A także w ich wyglądzie (np. zielone pręgi, zielone oczy). Jest to ich znak rozpoznawczy. Wilki te posiadają Najwyższą Radę, która składa się z najstarszych i

by xXNamaste

najmądrzejszych osobników. Swoją siedzibę ma ona w jaskini Hekli, która znajduje się niedaleko wulkanu. Wilki czystej krwi są przywódcami watahy na terenie zamieszkiwanym przez ich rasę.

Na Islandii istnieje ok. 10 takich watach, a ich terytoria obejmują tylko część wyspy- zazwyczaj są to góry i stare lasy z rzekami. Przywódca/przywódczyni watahy zazwyczaj ma swoją rodzinę, której członkowie też pełnią najważniejsze funkcje w watasze. Alpha zostaje basior/ wadera, który jest czystej krwi, jest najsilniejszy fizycznie, umysłowo oraz magicznie, a także bardzo dobrze zna tereny, na których żyje. 

Zielone Wilki Hekli tworzą swoistą społeczność, jedną z niewielu na samotnej Islandii. Inną społeczność tworzą Kruki Popiołów, które utrzymują bardzo dobre kontakty z wilkami, a czasem stają się ich towarzyszami.

f

Ever would we dance

 With the reaper

 Seething in a monstrous cage

 Ideas meant to placate

 When meeting your disaster

 Are only for a desperate fool

Epica - Serenade of self-destruction

Wygląd

by paradoxmachine

Czerwone futro z ciemnymi pręgami na grzbiecie to najbardziej charakterystyczna rzecz w jej wyglądzie. Jest dość smukłą waderą z niezbyt długimi łapami, ale za to zwinną i cichą. Posiada strasznie długi ogon zakończony długimi czarno-zielonymi włosami.  Łeb ma smukły, trójkątny ze szpiczastymi uszami jak u szakala. Futro na grzbiecie i łapach jest ciemnobordowe, zaś na głowie czarno-zielone. Większą część roku futro jest dość długie, szczególnie na karku i ogonie. Oczy ma koloru morskiej zieleni. Bardzo jaskrawe i przenikliwe.

Transformacja

Opanowała niemal do perfekcji transformację w istotę dwunożną. Ma 1,70 m wzrostu, smukłą sylwetkę i lekko szpiczaste uszy. Jej cechą główną są włosy do połowy pleców. Mają taki sam kolor jak jej wilcza sierść. Są czerwone i przechodzą kolejno w bordowy, ciemnobordowy i czarny z pasemkami w kolorze morskiej zieleni.

Spogląda na świat tymi samymi tęczówkami. Lodowaty, morski kolor z jaskrawo zieloną obwódką wokół źrenicy. Cerę ma bardzo jasną, którą kontrastuje z jej włosami.

by ValentinaKallias

f

Indoctrinated minds so very often

 Contain sick thoughts

 And commit most of the evil they preach against

Epica - Cry for the Moon

Umiejętności

Posługuje się mia umysłu, w której przejawia się zielona magia.

by xXNamaste

Potrafi  porozumiewać się telepatycznie. Umie kontrolować umysły, tworzyć sny i je przesyłać innym, a także wdzierać się do niektórych umysłów i je penetrować w poszukiwaniu informacji. Jednakże najlepiej wychodzi to jej na osobach uległych, ze słaba siłą woli oraz na zwierzętach.  

Potrafi stworzyć zieloną mgłę oraz ogień, a także przybrać taką postać. Zazwyczaj wygląda wtedy jak widmowy wilk.

by xXNamaste

Towarzysz

by Aeternum-Art

Posiada towarzysza. Poznała go dość dawno, to było jeszcze na Islandii, gdy sobie dorastała przy mrocznej i wybuchowej naturze Hekli. Rodzice często powtarzali, że kruki to bardzo inteligentne istoty. Niektóre z nich wykształciły cechę, jaką jest mowa. A jeszcze inne potrafiły się zaprzyjaźnić z innymi istotami.

Arayiva często widziała jak samotny kruk, albo chmara kruków przecinała niebo swoimi czarnymi skrzydłami. Zaintrygował ja szczególnie jeden, który jak później się dowiedziała, urodził się na martwym drzewie u wylotu jej rodzinnej jaskini. Kruk był wielki, bo potrafił mówić. Arayiva lubiła go obserwować jak poluje, lata. Wkrótce potem, gdy już sama zaczęła poznawać zimny świat, kruk do niej zagadnął i tak rozpoczęła się ich dość długa przyjaźń. Sam kruk nie mówił zbyt często, jak to robią inne istoty. Lubił swoją dzika naturę i starał się, aby pozostała w nim jak najdłużej. Ptak posiadał również zdolność zamiany w widmo. Zielonego kruka widmo niczym zielona mgła. Kruk ten miał na imię Ashas.

by lonelywolf2

Lubi:

- przechadzać się po górach

- surowe oblicza natury

- Islandie

- starszą siostrę

- bawić się umysłami

- jagody

- wulkany i inne wybuchające cosie

Nie lubi:

- deszczu

- w przeciwieństwie do swojego ojca całego futra brudnego z krwi ofiary

- niektórych zachowań swojego ojca

- jak ciągle coś ja atakuje, bo ja nie lubi

- uciekać przed końcem świata

- popisywania się

-jak nie wiem, co mam dalej napisać &)

f

You created yourself

 Where I am all, you'll never be

 You’re deceiving me

 Now I am forcing you to see

 … this

Epica - Death Of A Dream

W pigułce

Urodziła się na Islandii w dniu wybuchu Hekli. Można by rzec, że odwiedziła charakter po tym wulkanie. Spokojna, ale raz na jakiś czas po prostu wybucha. Spogląda na świat swoimi lodowatymi oczami

by xXNamaste

w kolorze morskiej zieleni. Cała czerwono-czarna, gdzieniegdzie z zielonymi pasemkami. Zwinna i cicha zwykle nie wadzi nikomu. Lubi obserwować świat oraz przechadzać się po dzikich ostępach, głownie górach. Jest rasy Zielonych Wilków Hekli.

Wyszkolona w zabijaniu oraz torturowaniu odwiedziła to po ojcu, lecz ma też drugą naturę, bardziej spokojną, od matki, którą zwykle przybiera przy nieznajomych niczym maskę. Ma niewielu przyjaciół, ale jest im wierna i oddana. Kocha swój rodzinny kraj oraz rodzinę. Lecz, na co dzień nie wyraża za wiele uczuć. Jest skryta. Rzadko zabija dla zemsty. Głownie na zlecenie, bądź w wirze walki. Bardziej lubi bawić się swoimi wrogami jak kukiełkami, dzięki swojemu talentowi do kontrolowania umysłów.  Jest pięknym jabłkiem z zepsutym środkiem – jak mówi wielu. Posiada swojego wiernego towarzysza – Kruka Popiołów, również z Islandii, któremu na imię Ashas.

Kontakt

GG: 482598

Gmail: niewiem1209@gmail.com

Chętna na wszelkie wątki i powiązania.

by Shegoran

f

[Edit: 16.08.14r.]

Moja druga postać. Blog, na ktorym jest troszku 'umiera', a moze troszku bardziej.
Mniejsza z tym. Idę na całego. (Kiedy ja bd pisać te opowiadania?!)
I chyba mogę mieć tranformację w człowieka? Chyba mogę xD Ilez to ja tam będę jej używać 
Jest 03:21 i życze już... miłego poranka xD