Lodowy rzeźbiarz krwawych mąk...

*Music*

Io Eira Inaereth

♠ wadera ♀ ♠ lat 5 ♠  

♠ mag lodu i cienia ♠ szpieg ♠

♠ wolna ♠ wataha Luminous  ♠ Cienisty wilk ♠

~♠~

Take away,

These hands of darkness.

Reaching for my soul.

Now, the cold wind,

blows out my candles.

Feeling,

only fear,

without any hope.

Within Temptation - Candles

~♠~  

by WildSpiritDesigns

Jakże to zwią mnie wszyscy?

Dziwne imię to mam. Trójczłonowe.  Nadane przy narodzeniu, tytułuje się nimi do dziś.  Dwie litery są mymi pierwszymi – Io. Potem kolejne dość dziwne, tak samo jak ten chory świat – Eira. A nazwisko, żeby wiedzieli, iż jestem córką swojej rodzicielki i tego co mnie spłodził – Inaereth.

Jakimże rodzajem to jestem? Powiadają, że najpiękniejsze, z Venus są. Chodź i moje jestestwo do nich należy to bardziej jest zimne i straszne niż śliczne.

Ileż to ja już oddycham? Włóczę się po tym świecie już 5 zim. Niby mało, a tak wiele. Szczególnie, gdy nie potrafisz zaspokoić swoich rządz.

Skąd to ja przybywam?

Historia bólu i śmierci, zimna i cierpienia. Nic szczególnego Ci tu nie opowiem. Przynajmniej dla mej osoby, nie zasługuje to na dłuższą chwilę uwagi. Ale skoro sobie tak grzecznie siedzisz, a ja jestem taka głodna…

Wszyscy mamy swoich panów. Wszystko jest w rękach władców. Zima była, jest i będzie tworem Białej Pani. I tak samo będzie pod jej władaniem. Każdy tworzy sobie jakieś marionetki. Niby poddanych, sługusów do pomocy. Jednymi gardzi, innymi obsypuje honorami. Lecz są jeszcze inni. Tajemniczy jak władcy, bo są zrodzeni z niego.

by vinegar

Dzieci Zimy…

Są takowe na świecie. Tajemnicze istoty zrodzone z lodu, wiatru, niektóre z cienia. Potomkowie zimy przemykają wśród ludzi..

Szpiedzy zimy… czekają na odpowiedni moment…

By uderzyć! Sprawić ból, zadać jak największe cierpienie! Aż gałki oczne rozpłyną się w krynicach łez, aż krew zabulgocze w żyłach z wysiłku, aż krzyki ostre jak brzytwy będą wbijać się w uszy.

Zabójcy Zimy…

Niewielu ich jest, nie łatwo o ich zrodzenie. Pierwszych zrodziła sama Zima. Jako dziwny twór chaosu, który zrodził Szare sowy, Lodowe irbisy,

Cieniste wilki…

Kolejne były dziećmi z związków samych Dzieci.

Nie żyją oni wiecznie. Padają w walce, od magicznych strzał, rzadko ze starości, chodź i takowi bywają.

A kimże Ja jestem w tej historyjce, legendzie jak to wielu twierdzi. Nie wyglądam normalnie, taki ze mnie dziwne stworzenie lodu i cienia. Rodzice tez tacy byli i moi współplemieńcy.

Ale dlaczegóż to patrzę na twe ślepia? Czemuż to opowiadam takie dziwne rzeczy?

Ne każda legenda musi mieć szczęśliwe zakończenie. Taki już jest ten świat. Ani niewygnana, ani nie odeszła. Wygnać Pani nie może, bo zdrajców się zabija. Odejść nie może, bo związana z Zimą na całe życie.

by xiShadowWolfx

Szuka kogoś. Takiej pewnej, małej osóbki. Nie za dużej, niby też z Venus. Ludzkie oczy, takie smutne, niebieskie. Jeden z kolorów zimy. Włoski do pasa, rozwiewa wietrzyk… na razie wietrzyk..

Potem wichura wbije w słodziutkie, małe serduszko.

To nie dziecko…

Gładkie futerko, delikatnie drżące. Białe i złote nici podkreślają piękno. Tak uskoczy, tam pobiegnie. Uśmiech ciągle Ci daruje...

I te niebieskie, ludzkie oczy.

To nie wilcze... 

To wróg.

~♠~

A thousand dark moons.

A thousand winters long.

A million fallen stars,

the candle burns in the womb.

Within Temptation - Candles 

~♠~

Jakaż to ja jestem?

Niby bez uczuć twierdza jedni. Zabójca bez skrupułów powiedzą drudzy. I wszyscy mają rację, chodź nie ma żyjącej maszyny. Każdy coś czuje. Jedni coś tłumią, jedni udają, z innych emocje się wylewają.

Ja… zawsze byłam dość kłopotliwą osobą. Tam, gdzie przybyłam raczej nie wróżyło nic dobrego. Lubię popatrzeć jak krew spływa z wielu przedmiotów.

Wszyscy mówili mi, iż należę do choleryków. Niezrównoważonych osób, ale czyż oni też nie są nienormalni? Takiej samej rasy są przedstawicielami.

Jak widzisz… niekiedy mam dość dobry humor. Po mojej dość dziwnej historyjce, opowiadam dalsza część swojego życia, a dokładniej zatrzymałam się na swoich temperamencie. I całkiem nieźle się bawię.

Ale zazwyczaj bywam znudzona słuchając wywodów innych o cierpieniach tego świata, śmierci. Ja należę do tej ciemnej strony i nie przejmuje się rzeczami, którzy przejmują się ci dobrzy.

No i lubię się bawić… tyle, że Tobie raczej by się to nie spodobało…

Ogółem, często zmieniam zdanie. Bywam rozdrażniona, jak i dobrym humorze, ale zima również bywa zmienna.

Nie myśl, że z dobroci rozwijam Ci wszystko. Predzej czy póżniej ta wiedza mozę Cię drogo kosztować. 

Umiejętności powiadasz...

Lód i cień – mówię tak, gdy czuję się rozdrażniona przez brak jakikolwiek krwawych rozrywek.

Czujesz jak mroź paraliżuje Twoje kończyny. Idziesz przez gęstą śnieżycę. Śnieg sypie prosto na ciebie.  Nic nie widzisz. Mrużysz zbolałe oczy. Łzy marzną na twych obolałych policzkach. Mozolnie stawiasz zmarznięte łapy. Jeden i ból w kościach... i drugi, i ból w mięśniach. Dyszysz. Masz dosyć. Lecz idziesz. Nic nie widzisz. Wiatr huczy Ci w uszach, serce obija się o żebra. Już nie dajesz rady, zaraz się zatrzyma. Krew prawie zmrożona, jak lód, po którym idziesz. Znowu lodowaty podmuch silnego wiatru zarzuca Tobą. Drżysz i dyszysz. Nie umiesz się uspokoić. Ból Cię paraliżuje, nie czujesz łap, nie czujesz uszu, nie czujesz ogona. Tylko ból i zimno. Ból i zimno. BÓL I ZIMNO. Szczęka ci się trzęsie, całe Twoje ciało się trzęsie… aż upadasz, bo nie możesz iść dalej. Próbujesz się czołgać, prawie zakopujesz się w jaskrawo białym śniegu. Masz wrażenie, że Ci cieplej. Gęsty puch Cię pokrywa, chroni przed strasznym wiatrem. Ale i tak wrzyna swoje lodowate sztylety w twoje udręczone ciało. Jęczysz, gorzkie łzy spływają, czerwona krew leje się z łap. Ostry ból znowu Cie paraliżuje. Lecz nie poddajesz się, idziesz dalej... nie, czołgasz się… nie, masz wrażenie, że idziesz. Leżysz, a Zima Cię zabija. Ostatnie spazmy twego ciała, gorąca krew marznie na lodowatym śniegu... i koniec. Para z pyska już nie ulatuje, serce już nie bije... wilk już nie żyje.

Potrafię przywołać ciemność i śnieżycę.

A najchętniej bawię się lodowymi sztuczkami. A tam sopelek lodu, który spadnie na kogoś, a tam lodowe sidełka. Taki, ze mnie lodowo-krwawy rzeźbiarz.

Wataha Luminous…

Podobno są tu dwie watahy…, ale siostrzyczki się pokłóciły. Ależ to smutne…

Jestem tą złą, wiec wybieram tych złych. 

Niveess może nie jest jak ja, ale została zraniona, a jej serce jest teraz niczym... lód. 

Cóż za zbieg okoliczności…

~♠~

We try not to forget,

they live through us.

Slowly they die away at every candle's end

Within Temptation - Candles

~♠~

Jak wyglądam?!

Dziwne pytanie skoro mnie widzisz. Ale przyzwyczaiłam się już, że większość jest

ślepa.

Czarne futro, długie łapy z niebieskimi pazurami. Trzy kolce wyrastają z miednicy, kilka lodowo-niebieskich pasem na karku.

Moje wielkie uszy wiele wychwytają, a długie łapy pozwalają na świetne przemieszczanie się po górach…Niebieskie ślepia…

Wyglądam jak anorektyk, lecz nie przytyje już. Cieniste futro mnie ochroni. W sumie zimno nie doskwiera mi, chodź je czuje.

Dziwne ze mnie stworzenie…

Czarne… chodź z Zimy…

W nowej watasze... chodź mam tylu wrogów…

Kontakt:

GyGy:482598

Dzimejlik: niewiem1209@gmail.com

[Edit: 26.08.14r.]

~♠~ ~♠~ ~♠~ ~♠~ ~♠~ ~♠~ ~♠~ ~♠~ ~♠~ ~♠~ ~♠~

Zieminiłam imie na Io, gdyż to się nie odmienia xD

Cięzko było napisać tą kp. Nie miałam weny twórczej. Ale coś tam jest. Trochę dziwna ta moja postać. Mozliwe, że zbyt straszna, ale kp będzie jeszcze edytowane. Chętna na wątki, powiązania... cóż, ja mozę jestem chętna, ale Ia..  &)

"...więc chodź, pomaluj mój świat, na żółto i na niebiesko" po co ograniczać się do tych dwóch kolorów? Użyjmy całej palety barw! ~ Shadow Of Fear

Trawy i drzewa są takie szare,
barwę popiołu przybrały nieba.

~Imię: Shadow Of Fear. Może się wydawać dziwne, i niedopasowane dla takiego szczeniaka, jednak tak ono brzmi, i znaczy ono Cień Strachu

~Pseudonim: Większość osób mówi na niego Shadow, i tak się przedstawia (nigdy pełnym imieniem), czasem pieszczotliwie Shadi

~Wiek: 5 miesięcy w tej formie... A w prawdziwej? Hm... Tego nie wie nikt chyba...

~Płeć: Mały wilczek - samiec

~Wataha: Wataha Kryształowych Serc

~Hierarchia: Szczenie

~Aparycja: Ciemnoszare futro średniej długości, czarny pyszczek okolony dwoma tęczowymi paskami. Futerko po bokach pyska jaśniejsze, tak samo na brzuchu, lewej przedniej łapie i obu tylnich, oraz czubku ogona. Gdzieniegdzie ma jaśniejsze cętki. Na ka każdej łapce ma czarną obwódkę, oraz na wszystkich oprócz tylniej prawej, ma jeden jaśniejszy palec. Grzbiet, wierzch ogona oraz wnętrze uszu ma czarne, a w przypadku wierzchu ogona i grzbieciku jest to obramowane tęczowym paskiem, takim samym jak ma na pysku. Na przedniej prawej łapie ma ciemnoszarą łatkę. Nosi błękitną obrożę, co ciekawe gdy nadchodzi północ, na obroży pojawiają się dziwne lśniące greckie litery, jednak Shadow nigdy tego nie zauważył. Ma niesamowite, piękne i głębokie niebieskie oczy, którym nikt nie potrafi się oprzeć.   

~Historia: Zanim przejdziemy do mocy, warto by najpierw opowiedzieć historię tego szczeniaka, abyś mógł zrozumieć. Spójrz na niego... Na zwykłego, przeciętnego, szarego szczeniaka, z nieco unikalnym kolorem futerka.... A czy uwierzysz jak powiem Ci że patrzysz właśnie na jedno z legendarnych wilczych bóstw? Brzmi banalnie, nie? Praktycznie na byłe bóstwo. Tak, Shadow kiedyś był bogiem, jednak obrócił się przeciwko Tamashi no kyomuniti i został  wygnany. Ale to nie koniec, za karę miał zostać zesłany na ziemię, w formie zwykłego małego wilka, aby mógł zacząć życie od nowa. Niestety w tym jakby "zaklęciu" zsyłającym go na ziemię wystąpił jakby błąd. Mianowicie wszystkie wspomnienia młodego boga przepadły, przez co naprawdę uwierzył że od zawsze był tylko wilkiem. 

~Moc: Potrafi porozumiewać się z duchami, co więcej nie ma pojęcia o tym że normalnie wilki nie słyszą tych głosów, dlatego często inni myślą że gada sam do siebie, ale to nie jest moc, a raczej umiejętność. Posiada moc.... Tęczy. Dziwne? No dobrze, wytłumaczę, tęczę co tworzy? Światło oraz woda... Poza tym, jak wskazuje jego własne imię potrafi władać cieniem.

~Charakter: Shadow to zaradny szczeniak, wie jak poradzić sobie w większości sytuacji. Do większości osób zwraca się proszę pani/pana. Lubi bawić się przy użyciu swoich zdolności, oraz lubi jak inni prezentują mu swoją. Jest potwornie łatwowierny, bardzo łatwo go złapać w pułapkę. Bardzo by chciał umieć polować. Jest bardzo grzeczny w stosunku do innych i zawsze się dzieli z innymi czym ma. Potwornie ciekawski. 

~Ciekawostki: 

-gdy na niebie jest tęcza, potrafi latać bez skrzydeł

-mimo że nie jest już bogiem, posiada boski wzrok, dzięki któremu widzi o wiele więcej niż zwykły wilk

-mimo że jest po części wilkiem wody, nie umie pływać

-boi się robaków, myszy i pająków

-boi się burzy

~Kontakt:

mail: 4878794

numer gg: wilktowilk@gmail.com

.....Nie czekajcie....  Coś tu jest nie tak xD

"Więc chodź, pomaluj mój świat
na żółto i na niebiesko,
Niech na niebie stanie tęcza
malowana twoją kredką.
Więc chodź, pomaluj mi życie,
niech świat mój się zarumieni,
Niech mi zalśni w pełnym słońcu,
kolorami całej ziemi."
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
może być? KP bd ulegać zmianom, chętna na powiązania i wątki.... To chyba tyle? xD Witam wszyyyyyyyyyyyystkich tutaj

Życie wcale nie jest usłane różami. Raczej ostem. Albo kompostem, jak kto woli.

Jak cień, jak krzyk, jak śmierć…

Kirsham

 „Sevi Lwa”

Trzyletni wilczur.

Mag śmierci. Czujka nocna. 

Okazjonalnie macha badylkiem i udaje szamana. 

Wataha Luminous

~*~

Historia.

"Ludzie mają wrodzony talent do wybierania tego co dla nich najgorsze. I co z tego, że jestem wilkiem?"

 Chcąc się cofnąć do samego początku. Pragnąć przywrócić chodź jeden obraz z tamtego życia; powróci tylko ten. Długi zardzewiały od krwi łańcuch. Niczym żmija oplatający kostki, miażdżący klatkę piersiową i zwisający bezwładnie z kolczastej obroży. Zapach stęchlizny, trupiego smrodu. I para krwistych oczu należących do olbrzymiego węża. Jak się później okazało on widział go, jako jedyny. O dziwo nie przeraziło go to. Nawet nie przyszła chwila słabości, gdzie powiedział o sobie, jak o wariacie. Wąż, jako jedyny snuł mu obietnice lepszego życia, napawał optymizmem.

Wystarczyło tylko trochę krwi. Ich krwi.

Gdy pojął, że zawarł pakt gorszy niż ten diabelski, był już daleko. Biegł dzwoniąc łańcuchami i dysząc tak, jak koń pociągowy po całym dniu ciężkiej harówki. Uciekał, bo bał się, ze mogą go znowu złapać. Czuł, ze mu tego nie darują. A wąż nadal za nim pełzł, nucąc piosenkę w języku, który tylko oni potrafili zrozumieć.

 Teraz, gdy jest pozbawiony łańcuchów, wąż już się tak często nie pokazuje. Przychodzi tylko, jak poczuje głód. 

Moc.
"Nie, to tylko w mej głowie szum."

A wąż się uśmiechnął i wyzwał go od głupców.

Może nie tyle, co się uśmiechnął, a łuski na jego policzkach zafalowały w blasku księżyca. Może w cale jego pysk nie wyrażał żadnych emocji, jednak wilk wolał myśleć, że po raz pierwszy zapalał do niego, jakimiś emocjami. Ale jedno jest pewne; obraził go.

 Było to już na wolności, tuż po jego pierwszym polowaniu. Niby zwykła cukrówka. Opasła, ledwo szybująca nad powierzchnią. Nic trudnego by złapać i zabić. On był przekonany, że zakończył na zawsze jego kakofonie, ale jakie było zdziwienie, gdy niewyraźna masa znowu zaczęła gruchotać nad jego uchem. Myślał, ze popełnił błąd i nie wymierzył z zabójczym ciosem jednak, gdy jego zębiska nie mogły uchwycić ptaka, pojął, że coś jest nie tak.

 Wtedy za swoimi plecami usłyszał skrzek, jakby śmiech. Wąż z widocznym rozbawieniem wyjaśnił mu, że to przekleństwo Sevi lwa. Dzięki magii voodoo mógł ujrzeć duchy zmarłych tragicznie istot, swobodnie z nimi porozmawiać. Jego organizm także w stanie jest oprzeć się trucizną, jak nie całkiem uodpornił się na ich działanie. Wąż wysyczał, że to typ nieprzewidywalnej magii, która działa zawsze w inny sposób. Resztę zalet, jak i wad użytkowania jej musi odkryć z czasem sam. 

Charakter.

 "Czasem inność, to czysta powinność”

 Na pierwszy rzut oka- opanowany. Stara się trzymać gardę, zachować spokój i nie dać ponosić się emocją. Jednak wewnętrznie głodny dreszczyku, z chęcią pakuje się w różne kłopoty, bo po prostu nie potrafi usiedzieć w jednym miejscu. Nudzi go monotonia.

 Może wydawać się zgryźliwym, samolubnym, ale to po prostu dziki pies. Nie lubi jak zarzucają na niego więzy i zmuszają do uległości. Nie da sobie wmówić prawdy, jeśli uzna ją za błędną albo działającą na jego niekorzyść.

 A tak naprawdę to idiota. Pozbawiony instynktu samozachowawczego, gryzący się po tyłkach z jeżozwierzem, goniący za motylkiem, hasający jak cnotliwa panienka po lasach i łąkach, by po chwili zorientować się, że to drzewko wcale nie wygląda znajomo. 

Wygląd.
"Chude łapki masz, chude nóżki, a oczy
Oczywiście głębokie, że hej, hej, hej!"

Chudy, wystające żebra, ślady cięć, przypaleń i już coraz mniejsze łyse, wypalone ślady. O sierści matowej, sztywnej, barwy brązowej, podchodzącej pod ciemny fiolet, podkreślony przez jasne przebłyski na spodzie szyi i brzucha. Sam pysk zdominowały kremowe łaty.

  Bardziej przypominający kundla niż szlachetnego wilka, jednak umiejętnościami stara się nadganiać niegroźny wygląd. Potężne łapy z ostrymi szponami pozwalają mu z gracją przemierzać leśne ścieżki. Zgrabnej figurze zawdzięcz umiejętność wciśnięcia się w najmniejszą szczelinę. Chytre jedno złocisto-czerwone oko dostrzeże ofiarę z daleka. Po drugim została tylko czarna ziejąca dziura, którą ten ukrył za opaską.

 Innymi cechami charakterystycznymi jest zniszczony ogon, który bardziej przypomina lwi niż wilczy, a także szalik zarzucony na szyje. 

~*~

Hej ho, misie pysie!

My się znamy, a jak nie to się poznamy.

Chętna wątki, powiązania jak cholera. 

GG- 31729171

E-mail- kopytko246@gmail.com

Karta może ulec zmianie, ale nie nie musi, bo mi się po prostu chcieć nie będzie. 

Spotkanie przy jeziorze

Spacerowałam po lesie z przyjemnością słuchając trelu ptaków. Upał dawał się we znaki, więc w końcu postanowiłam pójść nad jezioro się ochłodzić. Wyszłam spomiędzy drzew i zatrzymałam się na brzegu. Z uśmiechem na pysku wskoczyłam do wody i popłynęłam na prawie sam środek rozkoszując się chłodem. Nagle zauważyłam jakąś sylwetkę znajdującą się na drugim brzegu. Popłynęłam w jej stronę.
Machając wściekle swoimi dziewięcioma ogonami, siedziałam na brzegu jeziora. Kolejne nieudane polowanie tego dnia. Kolejne, obce wilki na ziemiach. Gdybym mogła, załatwiłabym to inaczej. Nie chciałam jednak i tak już zbędnego rozlewu krwi. W ten jednak dostrzegłam płynącą w moją strony sylwetkę.
- Artilay...
-Nivess.-powiedziałam cicho.
Wyszłam na brzeg i otrzepałam się z nadmiaru wody. Uważałam też, żeby jej nie ochlapać. Sądząc po minie nie była w humorze, a co dopiero pod denerwować ją jeszcze mocząc lekko jej futro.
-Witaj siostro.-powiedziałam naturalnym tonem.
- Co za miłe spotkanie - wycedziłam przez zęby. Po chwili jednak zreflektowałam się, że złość nic tu nie da, ani nie rozwiąże problemu. Westchnęłam cicho, wstając z miejsca i przechadzając się w kółko.
- Dawno się nie widziałyśmy.
-Wiem.-Szybko odpowiedziałam.
Krótka i zwięzła odpowiedź, ale myśli ciągnęły się w moim umyśle. Miałam wrażenie, że ona mnie na specjalnie unika. Ciągle jednak te podejrzenia ginęły, gdy tylko potem mnie nachodziły kolejne o tym, że kiedyś się pogodzimy. Tylko jak zacząć rozmowę o tym?
- Znalazłaś już swoje miejsce? - spytałam po chwili. Chciałam krótko zakończyć tę rozmowę. Nie chciałam, nie miałam ochoty na rozmowy. Zwłaszcza po tym, co działo się jakiś czas temu. Jak odsunęłyśmy się od siebie.
-Tak. Już jakiś czas temu. A tobie jak idzie?- znów szybko odpowiedziałam po czym ponownie utopiłam się w przemyśleniach.
- Bardzo dobrze - zmrużyłam lekko oczy, spoglądając na nią. - Znalazłam własne miejsce blisko gór. Ty wybrałaś inne tereny, mam racje? I tak czuje twój zapach względnie blisko. Powiedz mi. Czy coś chodzi ci po głowie, droga siostro?
-W jakim sensie?- odpowiedziałam nieprzytomnie i spojrzałam w jej oczy.
Chyba się zbytnio zamyśliłam.
- Na pewno chcesz rozmawiać ze mną tylko o tym, gdzie się osiedliłyśmy?...
-Tak! Znaczy się nie!- zawiesiłam się.-Poczekaj chwilkę.- zakończyłam ośmieszający ciąg i schyliłam głowę.
Zaczęłam próbę posegregowania własnych myśli, ale niezbyt mi to szło. A minuty mijały.
Westchnęłam ciężko, spoglądając się na nią.
- Zastanów się wreszcie. Nie mam całego dnia, aby czekać. Jestem głodna i chciałabym wreszcie zapolować - powiedziałam. Z jednej strony była to prawda. Z drugiej nie chciałam zaczynać TEGO tematu. Nigdy go nie lubiłam.
-Co powiesz na to, by się pogodzić....-wymruczałam ledwo słyszalnie.
- Pogodzić? - prychnęłam z pogardą, gwałtownie wstając z miejsca i machając w złości dziewięcioma ogonami. - Sama dobrze wiesz, że wiele razy przerabiałyśmy ten temat. Za każdym razem było to samo. Tym razem również powinnaś znać odpowiedź. Wiesz, co sądzę na ten temat...
-Wiem co sądzisz. Ale dalej chcę zgody.- powiedziałam smutno.- Kiedyś nie byłaś taka. Co się stało z dawną Nivess?
- Dawną Nivess? - syknęłam, po chwili lekko opuszczając uszy na boki i przestając wydawać z siebie groźne powarkiwania. - Nie wiem... Ale na pewno jej już nie ma...
-A może jest, a ty o tym wiesz?- spytałam ją spokojnie.- Tylko ukryta. Głęboko w sercu. Gdybyś choć spróbowała się pogodzić może, by wróciła. Dawna Nivess już dawno, by to zrobiła.
-...Wybacz Artilay... - szepnęłam, odwracając głowę w bok. - Chciałabym, aby było tak jak dawnej - przyznałam w końcu, choć było to bardzo trudne. - Jednak nie mogę. Nie mogę, nie umiem. Nie potrafię zapomnieć o wszystkim, to jest silniejsze ode mnie! - warknęłam wściekła, sama nie wiedząc w tym momencie dlaczego.
-Spokojnie. Ja też tego chcę..-dalej zachowywałam spokój.-Wierzę, że niedługo znów będziesz sobą. Wystarczy, że będziesz do tego dążyć małymi kroczkami. Nie wymagam, byś od razu się zmieniła. To, że coś jest silniejsze nie znaczy, że nie można tego pokonać..
Nie chciałam dalej rozmawiać o tym. Potrząsnęłam gwałtownie łbem i cofnęłam się parę kroków w tył.
- Nie chcę o tym rozmawiać. Skończmy ten temat. Ty masz swoją watahę, ja swoją. Tego potem chcieli rodzice. Abyśmy stały się samodzielne.
-Ale chcieli też byśmy działały razem. Wiesz, że chodzi im o nasze dobro.-Odwróciłam się patrząc jej prosto w oczy.
- Dobro - westchnęłam, przechadzając się w kółko. - Dla twojego dobra lepiej będzie już stąd iść i skończyć ten temat. Dla naszego dobra lepiej będzie żyć własnym życiem.
-Jak chcesz..- mruknęłam cicho i podniosłam się z ziemi.- Ale jak będziesz chciała porozmawiać to pamiętaj, że zawsze możesz na mnie liczyć..
-Wolnym krokiem ruszyłam wzdłuż brzegu jeziora zostawiając za sobą Nivess.
Nie odezwałam się słowem. Wiedziałam, że to będzie bez sensu. Ostatni raz spojrzałam się w stronę odchodzącej siostry, po czym sama podniosłam się z ziemi i ruszyłam w stronę swojej watahy.

Artilay&Nivess

Proszę, przechodź dalej. To nikt ważny.

TO TYLKO NAVE

 <song of character>

Nave | Nav | Ona | 2 lata | 11.12

* Imię: Nave

* Pseudonim: Choć imię wilczycy jest stosunkowo krótkie i łatwe do zapamiętania, wielu przypodobało sobie skrót Nav. Niektórzy także nazywają ją Nava, ale wadera zdecydowanie preferuje to pierwsze.

* Wiek: Młoda to wilczyca, liczy sobie zaledwie dwa lata.

* Płeć: Oj, dajże spokój... panienka, to chyba widoczne?

* Wataha: Wataha Kryształowych Serc

* Partner & potomstwo: Brak.

* Moc: Nad ogniem panuje i cieniem. Tak, dwa żywioły, które kapryśne są i niebezpieczne, dla maga zarówno, jak i atakowanego.

* Hierarchia: Jest medykiem i zielarzem - te dwa stanowiska traktuje najpoważniej, jako że nieliczni posiadają wiedzę na temat alchemii. Zasila jednak także grupę łowców, więc w wolnych chwilach poluje razem z watahą, co zresztą bardzo lubi. I, naturalnie, magiem jest cienia, jak i ognia.

* Historia: Książki tu o czym nie ma pisać, tyle powiem.
Przyszła na świat poza terenami Mystical Glen, na odległych, zalesionych terenach, w których spotkanie rodzimego wilka graniczyło z cudem. Tam właśnie mieszkali jej rodzice, którzy samotnikami byli, co życie z daleka od dusz braterskich wiedli.
W sumie było ich pięć - ona i czwórka jej rodzeństwa, dwóch braci oraz dwie siostry. Ku szczęściu jej rodzicieli, wszyscy z miotu przetrwali, pomimo srogiej zimy, jaka wówczas trwała. Gdy nastała wiosna, a biały puch zniknął, wsiąkając w zieloną od soczystej trawy ziemię, piątka rodzeństwa rozpoczęła naukę. Na dobre zaczęły się szczeniackie zabawy w słoneczne dni, pierwsze polowania na młode zające i rozwijanie swoich umiejętności, budując sobie fundamenty pod stabilną przyszłość. Konkurencji nie było - jak już wspomniałam, tereny, jakie zamieszkiwali, były opuszczone i rzadko który wilk zapuszczał się w tamte rejony, a jak już, to szybko znikał. I tak sobie szczęśliwie żyli, z daleka od trosk życia w stadzie.
Ale, jak powszechnie wiadomo, czas mija, i to znacznie szybciej, gdy jest się młodym. Jak dotąd trzymana w ryzach rodzina zaczęła się rozchodzić - pierwszy był jeden z braci Nave, niedługo po nim w jego ślady poszedł drugi. Trójka sióstr trzymała się z rodzicami nieco dłużej, ale w końcu i jedna z nich ruszyła w świat.
Nave, gdy w końcu zrozumiała, że nie może spędzić całego życia w jednym miejscu, postanowiła wyruszyć. Zostawiła za sobą rodziców i jedyną pozostałą przy nich siostrę z jej najszczerszymi podziękowaniami i ruszyła przed siebie.
Błądziła tak bez konkretniejszego celu przez kilka miesięcy. Nie pamięta dokładnie ile, trzy, może cztery? W końcu jednak, idąc za tropem innych wilków, trafiła na malownicze tereny Mystical Glen. Z początku trzymała się na uboczu, starała się nie wchodzić zbytnio na zajęte terytoria i tylko obserwowała z bezpiecznej odległości. Koniec końców jednak odważyła się zbliżyć i spotkała Artilay. Ta pozwoliła jej zostać na swoich terenach i dołączyć do Watahy Kryształowych Serc.
Jak wspominałam, książki tu nie ma o czym pisać, bowiem historia dopiero się zaczyna...

* Charakter: Mówi się, że wilki ognia są kapryśne, nieprzewidywalne, a ci, którzy panują nad ciemnością, bezduszni i samolubni. Nave zdecydowanie nie należy do tych osób. Młoda wilczyca, choć z początku ostrożna i nieufna, jest przyjaźnie nastawiona wobec nieznajomych i z reguły bywa pacyfistką. Nie lubi rozwiązywać kłótni za pośrednictwem siły. Każdy spór, nawet taki, który nie dotyczy jej bezpośrednio, stara się załagodzić w najmniej szkodliwy sposób. Szybko się przywiązuje do osób, z którymi spędza czas, a także jest bardzo opiekuńcza, szczególnie wobec bliskich. Zawsze możesz liczyć na jej pomoc.
Ale hola hola, to nie tak, że Nave jest cichym, potulnym aniołkiem. Pomimo swej przyjaznej natury, potrafi kąsnąć, czy to słowem, czy zębiskami. Nie zrobi tego bez przyczyny, ale jeśli ktoś obcy ją sprowokuje lub ma ku temu ważny powód, to korzysta dobrodziejstw pazurów i kłów, którymi obdarzyła ją natura. Może także siłą powstrzymywać cię od zrobienia jakiegoś głupstwa, o ile słowne argumenty po prostu do ciebie nie trafiają.

* Wygląd: Ach, o powłokę zewnętrzną pytasz? Cóż, wśród tłumu się szczególnie nie wyróżnia. Jest raczej drobnej budowy, aczkolwiek nie ma wielkiej różnicy między nią, a jej pobratymcami, jeśli o masę ciała chodzi. Jej gruba, puchata sierść jest w wielu odcieniach szarości i, gdzieniegdzie, brązu. Spód pyska, ogona i brzucha jest niemal biały, załamujący się w beż, grzbiet natomiast jest najciemniejszą częścią jej ciała, bowiem ma kolor ciemnej szarości, przechodzącej nawet w jasną czerń. Sam pysk jest raczej jasny - niższe jego partie są białe, kufa ma beżowo-brązową barwę, a cała część powyżej oczu szara z przebłyskami brązu. Oczy, które często wpatrują się czujnym i badawczym spojrzeniem, mają stosunkowo jasny, złoty kolor.

* Kontakt:
Gmail - flos.de.tenebris@gmail.com
GG - 51091998

KP może ulegać zmianom.
(Edit:02.08.14) 

Chętna na wątki i powiązania.

~*~

W zamyśle KP miało być najprostsze i najbardziej tradycyjne, jakie tylko mi się uda zrobić, zachowując jakiekolwiek standardy estetyki. Mam nadzieję, że pod tym względem mi to jakoś wyszło i zachęcam do wyrażenia swojej opinii na ten temat w komentarzach. :)
Słowem wstępu: Dzień dobry, witam, ave. Mam nadzieję na owocne pisanie. :)

♠ Yumediv Eeilen Rev ♠

 

♠ 4lata ♠ Wadera ♠ Moc Snów i Powietrza♠

♠ Wataha Kryształowych Serc ♠ Mag Powietrza ♠ Wojownik ♠

♠Imię♠

Obecnie posiada trzy imiona, ale wcześniej miała tylko jedno...

Yumediv to połączenie 'Yume' i 'Div', obydwa w różnych językach znaczą 'Sen'...

Eeilen to jej pierwotne imię, nie ma znaczenia

Rev oznacza natomiast 'Sen na jawie'

♠Pseudonim♠

Możesz się do niej zwracać jednym z imion lub po prostu Yume...

♠Wiek♠

W swoim dawnym ciele przeżyła lat 18 co równe jest 2 wilczym latom,

jako Wilk żyła kolejne 2, a więc obecnie ma 4 lata... 

♠Płeć♠

Mimo iż jest teraz jednym z psowatych nie powinno przeszkadzać ci w dostrzeżeniu,

że jest Kobietą, czyli Waderą...

♠Wataha♠

 Jako, że lepiej czuje się wśród strumieni i drzew niż wśród gór

zdecydowała się dołączyć do Watahy Kryształowych Serc

♠Hierarchia♠

W hierarchii pragnie objąć stanowisko Wojownika i Maga Powietrza...

Zastanawia się także nad posadą Szamana, ale na to się jeszcze nie zdecydowała.

♠Moc♠

Yume jak wskazują jej imiona panuje nad Snami...

Nie tylko może je zmieniać, ale także widzieć dzięki nim przyszłość,

usypiać inne wilki i przywoływać, niektóre senne mary podczas walki...

Oprócz tego włada nad Powietrzem,

a więc może kontrolować wiatr i latać, choć nie posiada już skrzydeł...
Potrafi także rozmawiać z Duchami, które przemieniły ją w Wilka...

♠Wygląd♠
 Szczupła figura, na której biało-szarawe futro połyskuje w świetle księżyca. W niektóre miejsca wplecione są sokole pióra, tak jak to się robi przy Łapaczach Snów. Źrenice lśnią miodowym kolorem - to jedyna ludzka cecha jaka się w jej wyglądzie zachowała. Dookoła oczu widać także czarne kreski ciągnące się prawie do pierwszych piór na jej głowie. Ogon ma długi i puszysty, to na nim można zauważyć największe ilości sokolego pióropuszu.

♠Charakter♠
Wystarczyłoby powiedzieć, że Rev jest jak jej moc - Sen i Powietrze.
Zazwyczaj spokojna, poważna, chłodna. Wiecznie pogrążona w swoich myślach.
Jednakże szybko ten sen może się przerodzić w Koszmar - gdy z nią zadrzesz staje się wredna, okrutna i nikt nie jest w stanie jej powstrzymać. Nieraz jest także porywcza, wręcz pcha się w kłopoty, ale co najważniejsze zawsze chce być wolna ja wiatr...

♠Historia♠
 Eeilen urodziła się jako człowiek, ale przez jej dziwne zdolności, które objawiły się w dość młodym wieku trafiła do sierocińca. Rodzice po prostu się jej bali... Nie chciała być znowu odrzucona, a więc starała się panować nad mocami. Jedynym czym posługiwała się nadal buło zmienianie innym snów co wręcz uwielbiała robić. W wieku 13 lat adoptowała ją rodzina z Francji i tam też zamieszkała - chodziła do szkoły, poznawała znajomych. Nie wiedziała jeszcze, że jej moce są jedynie objawem klątwy, którą odziedziczyła po którejś z prababek. miała się ona wypełnić, gdy osiągnie 18lat... W dniu właśnie tych urodzin coś ciągnęło ją w las, nie mogła się oprzeć tajemniczemu głosowi, który nawoływał ją w tamtą stronę. Powiedziała, więc rodzicom, że idzie się przewietrzyć i jak najszybciej pobiegła do lasu. Gdy tylko przekroczyła jego 'próg' jej zmysły zaczęły się wyostrzać, a ona sama dziwnie zmalała. Popatrzyła na swoje dłonie i zamiast nich ujrzała dwie wilcze łapy, a w głowie usłyszała znów ten sam głos, który ją tu przywiódł ~Od teraz jesteś Wilkiem. To cena jaką musisz zapłacić za swoje moce~ Zrozpaczona pobiegła w głąb lasu. Na początku nie wiedziała co robić, a w jej głowie aż huczało od rozmów duchów. Po jakimś czasie przyzwyczaiła się do życia Wilka, a duchy stały się jej bardzo pomocne - dzięki nim rozwinęła swoje zdolności i trafiła na tereny Watahy Kryształowych Serc.

Jako Wilk wygląda tak jak na pierwszym zdjęciu,
ale tak jak tu ma miodowe oczy.
To ma za zadanie przedstawienie ją jako człowieka :3

Mam nadzieję, że KP się spodoba ^^
Nad tą postacią bardzo się starałam.
Nie chciałam mieć kolejnej bazującej na tej samej zasadzie >-<
Nie mogę się doczekać, aż napiszecie post, bym mogła napisać swój :D
Przepraszam za mała ilość artów i to, że ten ostatni nie jest moim Wilkiem,
ale miałam 3 fajne zdjęcia tego pierwszego i je zgubiłam ;(
A, że nie chciałam dodawać tylko jednego i to samej głowy to znalazłam to,
które przedstawia Yume jako człowieka ^^
A to Kontakt do mnie:
GG ---> 50436184
email ---> czarodziejka178@gmail.com i esse.enme.kage@gmail.com
Blogercia ♠